Gdy tylko cię ujrzałam

To książka, która obiecuje dużo więcej, niż finalnie daje. Punkt wyjścia jest ciekawy – relacja budowana powoli, na przyjaźni i rozmowie, zamiast na szybkim zauroczeniu. Dochodzą do tego sekrety i traumy, które mogłyby nadać opowieści głębi.
Problem w tym, że Paige Toon często jedynie „dotyka” trudnych tematów, zamiast pozwolić im naprawdę wybrzmieć. Widać, że autorka chciała stworzyć coś więcej niż lekki romans – historię o żałobie, dziecięcych ranach i procesie zdrowienia – ale potencjał rozmywa się w powtórzeniach i monotonii. Zamiast narastającego napięcia dostajemy wciąż te same rozważania o tym, czy warto się zaangażować, kolejne spotkania przy drinku i przeciągnięte dialogi. To, co miało być slow-burnem, momentami staje się nużące, a chemia, która powinna narastać, powoli gaśnie. Dramaty bohaterów bywają potraktowane zbyt lekko jakby stanowiły jedynie dodatek do fabuły, a nie jej fundament.
Są jednak elementy, które bronią tej powieści. Relacja przyjaźni – szczera i wspierająca – została oddana z ciepłem. Na plus zapisuję też wątek terapii i stopniowego uczenia się zaufania – to rzadko spotykane w romansach i wartościowe.

Całość jednak nie wzbudziła we mnie emocji, jakich oczekuję od tego typu historii. To raczej spokojna, chwilami wręcz senna opowieść, którą można docenić za tematykę, ale niekoniecznie za sposób prowadzenia fabuły. Nie zachwyca i zostawia wrażenie niespełnionego potencjału – choć mogła być naprawdę głęboką i emocjonalną historią, pozostała „tylko poprawna”.

Historia głównych bohaterów dotyka problemów, które mogą być bardzo wrażliwe i zaskakujące - sama nie spodziewałam się, że fabuła skręci w takim kierunku. Autorka jednak w niezwykle umiejętny sposób balansuje między emocjonalną głębią a przystępnym, lekkim stylem pisania, dzięki czemu książkę czyta się z dużą przyjemnością i zaangażowaniem.

To była moja pierwsza książka tej autorki i muszę przyznać, że zdecydowanie mnie wciągnęła – przeczytałam ją bardzo szybko. Fabuła okazała się wciągająca, bohaterowie są dobrze zarysowani, a sposób, w jaki Paige Toon prowadzi narrację, sprawia, że trudno się od niej oderwać.

Polecam ją szczególnie osobom, które lubią książki obyczajowe z emocjonalnym ładunkiem, ale podane w lekkiej, niewymuszonej formie. Idealna na weekendowy reset lub wieczór z kubkiem herbaty - zostawia ślad w sercu, ale nie przytłacza. Na pewno sięgnę po kolejne powieści tej autorki.