Etnografia to piękna zabawka

Piszę historię etnografii w Polsce, skupiając się na XIX wieku i późniejszych okresach, wykorzystując formę nie do końca zharmonizowanych szkiców lub obrazków. Porządkuję je od badań terenowych po pisanie etnografii, oraz od ludoznawstwa do naukowej etnografii. Zwracam uwagę, że rozwój etnografii w Polsce ma swoje odpowiedniki w innych krajach, a wiele współczesnych prawd wywodzi się ze starych, często nienaukowych źródeł.We wstępie autor odsłania, jak przygotowanie literackie dawnych podróżników do świata ludowego wpływało na wprowadzanie do ludoznawstwa różnych figur wyobraźni, toposów, fantazmatów oraz gatunków literackich. Opisuje podróże romantycznych ludoznawców, metody zbierania materiałów, ich stroje oraz sposoby funkcjonowania nieco wewnątrz, a nieco na zewnątrz świata ludu. Przedstawia różne typy zbieraczy i ich ewoluujący stosunek do ludu. Szczególnie istotne są tu metody tworzenia tekstów po powrocie z wypraw, które dzięki brakom w prawach autorskich pozwalały na retusze, stylizacje oraz adaptacje tekstów własnych i cudzych, zawsze zgodnie z konwencjami literackimi. Autor podjął się monumentalnego zadania przywoływania głosów poetów i naukowców, zarówno z przeszłości, jak i współczesnych.