Ekrany i Lustra w Polskim Dramacie Współczesnym

Książka podejmuje wyzwanie stworzenia nowej estetyki dramatycznej, która koncentruje się na wzajemnej grze między lustrami a ekranami. Autorka, adaptując szerokie spektrum interpretacyjne, łączy literaturę z teorią dramatu istnienia, aby ukazać, jak w dramacie współczesnym lustra i ekrany symbolizują kryzys tradycyjnych technik mimetycznych. Odchodząc od klasycznej metafory literatury jako "zwierciadła przechadzającego się po gościńcu", książka kieruje się ku analizie procesu zanikania głębi lustrzanej. Świat przedstawiony ukazuje się jako jednocześnie droga i metaforyczne odbicie, będący zarówno łatwym do przebycia traktem, jak i złożoną narracją o nim samym.

Autorka wprowadza innowacyjne idee, takie jak kolażowa tożsamość medialna, obrazy pustych masek oraz koncepcję ekranowego modelu komunikacji, czego kulminacją jest zarys nowej, lustrzano-ekranowej estetyki. Dzięki temu genologiczne terminy stają się zrozumiałymi narzędziami teoriopoznawczymi, wzbogacającymi współczesny dramat.

Analiza opiera się na najnowszych tekstach, często mało znanych autorów takich jak Krzysztof Rudowski, Paweł Sala, Robert Kucharski, Paweł Jurek, Jacek Sut, a także uznanych klasyków, w tym Tadeusza Różewicza, Witolda Gombrowicza, Witkacego, Samuela Becketta i Jeana Geneta.