Dzieci getta. Wydanie specjalne

Wybuch wojny zburzył moje życie i odebrał mi poczucie bezpieczeństwa. Spędziłam trzy i pół roku w getcie, co było jak przebywanie w piekle – wspomina Krystyna, jedyna ocalała z dziesięcioosobowej rodziny. Początki były trudne, ale byliśmy razem, nieświadomi, że nasze dni są policzone. Strach, głód i walka o życie były wtedy obce – opowiada Józef, który pamięta swoje przerwane dzieciństwo. Z czasem zaczęliśmy się przyzwyczajać do tej rzeczywistości. Widok ciał na ulicach stał się codzienny, podobnie jak myśl, że mogę być następny – wyznaje Marian po latach. Świat, jaki znali, zniknął wraz z niemiecką inwazją na Polskę. Oni i ich rodziny szybko zostali zdehumanizowani przez okupantów. Represje nasilały się z każdym miesiącem, odbierając im podstawowe prawa, w tym prawo do życia. Żydzi byli zamykani w wyznaczonych, odizolowanych dzielnicach – gettach. Tam każdego dnia zmagali się z głodem, strachem i widmem utraty bliskich. Śmierć i cierpienie stały się częścią ich codzienności, a jedyną nadzieją było przeżycie do następnego dnia. Z dnia na dzień świadków tych okropnych wydarzeń jest coraz mniej. Jesteśmy ostatnim pokoleniem mogącym usłyszeć relacje o najtragiczniejszych momentach drugiej wojny światowej bezpośrednio od tych, którzy je przeżyli. Słuchajmy ich i zadbajmy, by te historie nigdy się nie powtórzyły. „WOJNA JEST NAJGORSZĄ RZECZĄ, JAKA MOŻE PRZYTRAFIĆ SIĘ LUDZKOŚCI, DLATEGO: NIGDY WIĘCEJ."