Daleko od Rueil

Jacques L'Aumne mieszka w Rueil, niedaleko Paryża, i spędza dni, odwiedzając kino, snując marzenia o alternatywnych wcieleniach. Kim mógłby być w innym życiu? Generałem w Chinach, piratem na morzach, innowacyjnym wynalazcą, a może nawet papieżem? Jego ojciec często mawiał, że Jacques miał zamiłowanie do strategii i tworzenia map, a także pasję do rysowania statków. Już w wieku dwunastu lat potrafił wymyślić nowatorski sposób pompowania opon rowerowych. Był dzieckiem, które podczas swojej pierwszej komunii wykazało się wzorową postawą, a latynę przyswoił, aby samodzielnie czytać brewiarz.Raymond Queneau w swojej powieści łączy elementy zabawy z wyrafinowaną wiedzą, tworząc narrację przypominającą swoisty film. Fantazja przeplata się z rzeczywistością, stwarzając przestrzeń do marzeń na jawie, gdzie ironia i (czarny) humor stanowią idealne dopełnienie opowieści. Harry Mathews, autor posłowia, podkreśla, że twórczość Queneau jest nieprzenikniona i wiele osób podejmowało próby jej rozszyfrowania, lecz wciąż bez pełnego sukcesu. Może właśnie na tym polega jej urok? Literatura stworzona przez Queneau nie jest po to, by ją jednoznacznie zrozumieć, lecz by inspirować niekończące się próby interpretacji. Według Mathewsa, proces odkrywania tych znaczeń daje więcej przyjemności niż samo znalezienie odpowiedzi. Niewyjaśnione wątki nie tylko nie umniejszają czytelniczej przyjemności, lecz wręcz ją wzbogacają, zachęcając do refleksji nad tym, co autor chce przed nami ukryć. Queneau utrzymuje, że to literatura trywialna dostarcza gotowych odpowiedzi, podczas gdy prawdziwie wartościowa stawia pytania. „Daleko od Rueil”, opublikowane w 1944 roku, jest przykładem tej drugiej kategorii — poważne podejście do twórczości, które przy użyciu klisz, zamiast znużenia, wzbudza tylko pozytywną ciekawość.