Czerwone Gardło. Harry Hole. Tom 3

Jo Nesbo podnosi poprzeczkę. "Czerwone gardło" jest dziełem jeszcze lepszym od poprzedniego, już fantastycznych "Karaluchów".

Od czasu do czasu mam w czymś rację i tym razem tak było. Przekonywałem moich znajomych, że kolejna książka Nesbo będzie jeszcze lepsza. "Czerwone gardło" przewyższa o głowę jego poprzednie dwie książki. Historia jest natchniona, pewna siebie i dojrzała. Nesbo, jakby zrzucał z siebie tytuł wyrobnika i zmierzał w kierunku rangi mistrza pisarskiego.

W Oslo i jego okolicach poznajemy Harry'ego Hole, który wpada w wir swojej kariery. Nesbo nakreślił Hole jako bardzo realnego bohatera, z wybojami i wielkimi problemami, co jest nieco banalne, ponieważ ten rodzaj głównego bohatera wydaje się niezbędny w powieściach kryminalnych - twardy, ale udręczony samotnik, policjant na krawędzi, napędzany przez własne demony i cierpiący z powodu biurokratycznych i prawnych przeszkód, które powstrzymują go przed robieniem tego, co słuszne, ale stworzył również w Hole bardzo sympatycznego i przystępnego bohatera, głównego aktora, za którym czytelnik po prostu tęskni.

We wspaniałym opowiadaniu Johna Steinbecka z 1942 roku "Księżyc zaszedł", widzimy inwazję nazistów na Norwegię i ideę zjednoczonego norweskiego frontu przeciwko najeźdźcom. Nesbo opowiada inną, bardziej skomplikowaną historię. Niektórzy Norwegowie przyłączyli się do Niemców, walczyli u boku nazistów w jaskrawozielonych mundurach, byli oklaskiwani jako powstrzymujący najeźdźców Rosjanie. To właśnie w tym bardziej złożonym polu konkurujących lojalności Nesbo zachwyca.

Nesbo pisze "Czerwone gardło" w dwóch naprzemiennych liniach fabularnych - współczesne śledztwo Hole w sprawie neonazistowskich morderstw i druga narracja z 1944 roku, prowadzona wzdłuż wschodniego frontu niemieckiego, w okopach otaczających Leningrad. Nesbo wplata te dwie narracje w strukturę fabularną, która powoli się rozrasta i wciąga kilka powiązanych ze sobą faktów, mieszając dynamikę grupy i interakcje między postaciami .

"Czerwone gardło" - bardzo, bardzo, dobra książka warta przeczytania!

"Czerwone gardło" to trzeci z kryminałów Jo Nesbø z alkoholikiem i detektywem Harrym Hole. Mimo że to seria, to niemniej jednak, to działa dobrze jako samodzielna powieść, choć wpływ jednego konkretnego zdarzenia może być większy, jeżeli jest się po lekturze poprzednich dwóch tomów: "Człowiek nietoperz" oraz "Karaluchy". W każdym razie wracając do "Czerwonego gardła", w której pojawiają się naziści, zarówno oldskulowi, jak i Neo-, kilka wzruszających historii miłosnych, błędne tożsamości, skorumpowani policjanci oraz cudowne i pięknie napisane przywołanie czasów wojny na froncie rosyjskim podczas II wojny światowej. Choć może w niektórych miejscach Nesbø trochę za bardzo polega na zbiegu okoliczności, jest to fantastyczna tajemnica - do ostatniej strony nie przestawałam się domyślać i musiałam czytać tę długą powieść dość kompulsywnie, dopóki jej nie skończyłam. Jedna szczególna zagadka, na którą my, czytelnicy, znamy odpowiedź, nie zostaje rozwiązana w książce, więc najwyraźniej będzie to temat na później.

Wydaje mi się, że czytam bardzo dużo skandynawskich kryminałów, ale "Czerwone gardło" naprawdę wyróżniło się dla mnie pod względem fabuły, rozwoju postaci i stylu pisania. Wiem, że czytam wszystko w tłumaczeniu, ale pisarstwo Nesbø wydaje się o wiele, wiele bardziej eleganckie i rześkie niż na przykład Henninga Mankella, i jest dalekie od totalnej infantylności wysiłków Stiega Larssona. Nesbø udaje się trzymać z dala od nużącego nagromadzenia niepotrzebnych szczegółów, których dostarczają zarówno Larsson, jak i Mankell; wszystkie jego postacie wydają się być prawdziwymi ludźmi, a nie przypadkowymi zbiorami oklepanych fabularnych urządzeń, i cudem z cudów, Harry tak naprawdę nie rozwiązuje jednej z największych tajemnic tej historii. W rzeczywistości, on tylko rozwiązuje główny wątek,

Krótko mówiąc, gorąco polecam wszystkim, którzy lubią nordyckie tajemnice, fascynujących bohaterów i doskonałe pisarstwo!

Jo Nesbo podnosi poprzeczkę. "Czerwone gardło" jest dziełem jeszcze lepszym od poprzedniego, już fantastycznych "Karaluchów".

Od czasu do czasu mam w czymś rację i tym razem tak było. Przekonywałem moich znajomych, że kolejna książka Nesbo będzie jeszcze lepsza. "Czerwone gardło" przewyższa o głowę jego poprzednie dwie książki. Historia jest natchniona, pewna siebie i dojrzała. Nesbo, jakby zrzucał z siebie tytuł wyrobnika i zmierzał w kierunku rangi mistrza pisarskiego.

W Oslo i jego okolicach poznajemy Harry'ego Hole, który wpada w wir swojej kariery. Nesbo nakreślił Hole jako bardzo realnego bohatera, z wybojami i wielkimi problemami, co jest nieco banalne, ponieważ ten rodzaj głównego bohatera wydaje się niezbędny w powieściach kryminalnych - twardy, ale udręczony samotnik, policjant na krawędzi, napędzany przez własne demony i cierpiący z powodu biurokratycznych i prawnych przeszkód, które powstrzymują go przed robieniem tego, co słuszne, ale stworzył również w Hole bardzo sympatycznego i przystępnego bohatera, głównego aktora, za którym czytelnik po prostu tęskni.

We wspaniałym opowiadaniu Johna Steinbecka z 1942 roku "Księżyc zaszedł", widzimy inwazję nazistów na Norwegię i ideę zjednoczonego norweskiego frontu przeciwko najeźdźcom. Nesbo opowiada inną, bardziej skomplikowaną historię. Niektórzy Norwegowie przyłączyli się do Niemców, walczyli u boku nazistów w jaskrawozielonych mundurach, byli oklaskiwani jako powstrzymujący najeźdźców Rosjanie. To właśnie w tym bardziej złożonym polu konkurujących lojalności Nesbo zachwyca.

Nesbo pisze "Czerwone gardło" w dwóch naprzemiennych liniach fabularnych - współczesne śledztwo Hole w sprawie neonazistowskich morderstw i druga narracja z 1944 roku, prowadzona wzdłuż wschodniego frontu niemieckiego, w okopach otaczających Leningrad. Nesbo wplata te dwie narracje w strukturę fabularną, która powoli się rozrasta i wciąga kilka powiązanych ze sobą faktów, mieszając dynamikę grupy i interakcje między postaciami .

"Czerwone gardło" - bardzo, bardzo, dobra książka warta przeczytania!

Zdecydowanie lepsza część od dwóch poprzednich. Lubię również klimaty wojenne, dlatego książka bardzo przypadła mi do gustu. Od samego początku coś się dzieje.