Biblia o starości

Różnorodne tradycje religijne na świecie darzą ludźmi starszymi i starzejącymi się szczególnym szacunkiem, co niektórzy uważają za przyczynę ich nieprzemijającej wartości. W tekstach biblijnych starość jest ukazywana w dwojaki sposób: z jednej strony jako okres pełen fizycznych niedogodności, a nawet jako czas budzący moralne wątpliwości, z drugiej zaś jako błogosławiony moment w życiu człowieka, będący darem od Boga. Z biegiem lat człowiek dojrzewa, osiągając pełnię swojego człowieczeństwa, co jest związane z nieustannym dążeniem do zrozumienia siebie i swojego miejsca w świecie. Odpowiednie wykorzystanie uciekającego czasu prowadzi do zdobycia głębszego zrozumienia, które Biblia nazywa mądrością serca. To właśnie w starości, ostatnim etapie ludzkiego dojrzewania, człowiek powinien najlepiej rozumieć prawdziwy sens życia zgodnie z Bożym planem. Kościelne nauki często traktują starość jako synonim mądrości oraz zdolności przekazywania cennych rad. Spadek kondycji fizycznej nie umniejsza duchowej wartości starszego człowieka. Wręcz przeciwnie, mądrość, którą posiada, stanowi cenną korzyść, z której może czerpać cała społeczność.