4.50 from Paddington

Jeżeli chodzi o samą książkę ze słownikiem, to jej kupno okazało się strzałem w dziesiątkę! Kto kiedykolwiek próbował czytać w obcym języku, ten wie, że nie stanowi to łatwego zadania. Nawet posiadając wysoki poziom znajomości języka, nowe słowa i wyrażenia mogą zniechęcić, gdyż ich szukanie w internecie w między czasie, skutecznie odbiera radość z samego czytania. W przypadku tych książek o minimalistycznych, białych okładkach, wyposażeni zostajemy w podręczny słowniczek na boku strony, który w zasadzie załatwia sprawę poszukiwania nieznanych słów i zwrotów. Oczywiście, jako że książka przeznaczona jest dla osób o poziomie co najmniej a2, trzeba mieć już jakąś podstawę i nie liczyć na tłumaczenie 90% tekstu ;p Oczywiście samo czytanie książek w obcym języku nie sprawi, że wasze umiejętności nagle urosną do gigantycznych rozmiarów, lecz jest to atrakcyjny sposób, aby dokładać cegiełki do znajomości obcego języka.

Sama książka, "4.50 From Paddington", opowiada o niejakiej pani Elspeth McGillicuddy, która wraca do domu po długim dniu zakupów i zajmuje miejsce w pierwszej klasie pociągu. Zasypia na chwilę, budzi się, a w tym czasie równoległym torem przejeżdża pociąg. W samą porę spogląda w górę, by zobaczyć mężczyznę duszącego kobietę, ale widzi go tylko od tyłu. Zgłasza to jednemu z konduktorów, lecz ten myśli, że paniusia miała jakieś zwidy. Ona jednak zapisuje informację. Jej następny przystanek to panna Jane Marple, której opowiada historię. Oczywiście panna Marple wierzy jej i prowadzi własne śledztwo, choć gazety nie donoszą o martwej kobiecie pozostawionej w pociągu. W końcu dowiaduje się, gdzie ciało mogło zostać wyrzucone z pociągu. Panna Marple zatrudnia młodą gosposię, aby przyjęła posadę w Rutherford Hall, które leży blisko torów kolejowych, dokładnie w miejscu, gdzie panna Marple domyśla się, że mogło zostać pozostawione ciało denatki. W tym momencie zaczyna się gra pełna motywów, fałszywych tropów i podejrzanych.

Ponura tajemnica trzymała mnie w napięciu i ciężko było o niej zapomnieć. Choć na początku jest wolniejsza i być może akcja rozkręca się przez zbyt długi okres, kiedy historia nabiera tempa, wznosi się na wyżyny. Myślę, że głównym atutem są tu postacie - fascynujące. Jest w nich po prostu coś uzależniającego, a jednocześnie odpychającego. Podejrzewam, że to jeden z powodów, dlaczego Christie stała się tak znana. Raczej nie ma możliwości, aby zgadnąć zakończenie przed ujawnieniem go przez autorkę. Niestety, panna Marple nie znajduje się w centrum akcji i w dużej mierze opiera się na Lucy. Zakończenie to sprytny zwrot akcji i przykład jak zdemaskować mordercę. Uwielbiam, kiedy nie mogę czegoś dokładnie rozgryźć, ale kiedy rozstrzygnięcie wydaje się zbyt wygodne, to też trochę psuje sprawę.

Dobrze naszkicowane postacie, urzekający angielski klimat i prosty język, który sprzyja szybkiemu czytaniu. Christie wodzi za nos i nie daje szansy wpadnięcia na rozwiązanie zagadki. Trochę za mało panny Marple w powieści z panną Marple, lecz i tak jej udział jest ozdobą tej kryminalnej powieści.

"4.50 z Paddington" jest ósmą książką opowiadającą o wszechwiedzącej pannie Marple. Historia, jak każda inna autorstwa Christie, trzyma czytelnika w napięciu do ostatnich stron. Ukazuje mroczne strony ludzkiej natury i zdziera maskę niewinności ze swoich bohaterów. W książkach Christie z łatwością da się zauważyć, że sprawcą zbrodni jest zawsze osoba, którą najmniej byśmy podejrzewali o takie czyny. Niemożliwym jest odkrycie wszystkich kart, nim uczyni to którychś z bohaterów.

Kiedy starsza pani staje się mimowolnym świadkiem morderstwa w pociągu, który jedzie obok niej, nikt nie bierze jej zeznań za wartościowe - nikt, oprócz jej przyjaciółki panny Marple. Starsza pani zdaje się wierzyć w swoje zeznania, gdyż pani McGillicuddy nie ma wyobraźni. Obie kobiety zgłaszają morderstwo na policję. Jednak, co dziwne, nie zostaje znalezione żadne ciało. To skłania pannę Marple do poszukiwania zwłok. Snuje własne domysły na temat tego, co stało się z zamordowaną panią, i uświadamia sobie, że sprawa sprowadza się do udziału rodziny, która mieszka w posiadłości leżącej na zakręcie torów kolejowych. Zatrudnia zaradną i inteligentną Lucy Eyelesbarrow do odnalezienia ciała, a następnie korzysta z pomocy inspektora Craddocka ze Scotland Yardu. Ciało zostaje odnalezione, ale morderca się wymyka.

W międzyczasie członkowie rodziny przebywającej w posiadłości zaczynają umierać z powodu zatrucia arszenikiem. Kiedy rozwiązanie zagadki morderstw wydaje się nieosiągalne, z pomocą przychodzi panna Marple. Odgrywa scenę pierwszego morderstwa na oczach swojej przyjaciółki, pani McGillicuddy i w ten sposób demaskuje mordercę.

Jakkolwiek lubię i cenię "4.50 z Paddington", wydaje mi się, że zbrodnia została rozwiązana dzięki jakiejś boskiej łasce, którą została obdarzona panna Marple. Myślę, że ilość wskazówek i dedukcji, której dostarcza nam tekst jest zbyt mała, abyśmy sami mogli rozwiązać kryminalną intrygę. Okropna rodzina Crackenthorpe i relacje w jej gronie zostały opisane w sposób, który zasługuje na uznanie. Paddington było pierwszą przeczytaną przeze mnie książką w całości po angielsku. Pożyczyłam to wydanie od siostry i zostałam przyjemnie zaskoczona przystępnością tekstu i słownika. Na minus dość wysoka cena za nówkę, więc polecam szukać okazji na używaną.

Podsumowując, "4.50 z Paddington" nie wdrapie się na szczyt moich lubionych książek kryminalnych, ale nadal jest to porywająca lektura, obdarzona wielkim wdziękiem panny Marple. Jej obecność gwarantunje kryminał z nutą romansów, co osobiście bardzo mi się podoba. To na pewno będzie przyjemna lektura dla miłośników kryminału.

Jeżeli chodzi o samą książkę ze słownikiem, to jej kupno okazało się strzałem w dziesiątkę! Kto kiedykolwiek próbował czytać w obcym języku, ten wie, że nie stanowi to łatwego zadania. Nawet posiadając wysoki poziom znajomości języka, nowe słowa i wyrażenia mogą zniechęcić, gdyż ich szukanie w internecie w między czasie, skutecznie odbiera radość z samego czytania. W przypadku tych książek o minimalistycznych, białych okładkach, wyposażeni zostajemy w podręczny słowniczek na boku strony, który w zasadzie załatwia sprawę poszukiwania nieznanych słów i zwrotów. Oczywiście, jako że książka przeznaczona jest dla osób o poziomie co najmniej a2, trzeba mieć już jakąś podstawę i nie liczyć na tłumaczenie 90% tekstu ;p Oczywiście samo czytanie książek w obcym języku nie sprawi, że wasze umiejętności nagle urosną do gigantycznych rozmiarów, lecz jest to atrakcyjny sposób, aby dokładać cegiełki do znajomości obcego języka.

Sama książka, "4.50 From Paddington", opowiada o niejakiej pani Elspeth McGillicuddy, która wraca do domu po długim dniu zakupów i zajmuje miejsce w pierwszej klasie pociągu. Zasypia na chwilę, budzi się, a w tym czasie równoległym torem przejeżdża pociąg. W samą porę spogląda w górę, by zobaczyć mężczyznę duszącego kobietę, ale widzi go tylko od tyłu. Zgłasza to jednemu z konduktorów, lecz ten myśli, że paniusia miała jakieś zwidy. Ona jednak zapisuje informację. Jej następny przystanek to panna Jane Marple, której opowiada historię. Oczywiście panna Marple wierzy jej i prowadzi własne śledztwo, choć gazety nie donoszą o martwej kobiecie pozostawionej w pociągu. W końcu dowiaduje się, gdzie ciało mogło zostać wyrzucone z pociągu. Panna Marple zatrudnia młodą gosposię, aby przyjęła posadę w Rutherford Hall, które leży blisko torów kolejowych, dokładnie w miejscu, gdzie panna Marple domyśla się, że mogło zostać pozostawione ciało denatki. W tym momencie zaczyna się gra pełna motywów, fałszywych tropów i podejrzanych.

Ponura tajemnica trzymała mnie w napięciu i ciężko było o niej zapomnieć. Choć na początku jest wolniejsza i być może akcja rozkręca się przez zbyt długi okres, kiedy historia nabiera tempa, wznosi się na wyżyny. Myślę, że głównym atutem są tu postacie - fascynujące. Jest w nich po prostu coś uzależniającego, a jednocześnie odpychającego. Podejrzewam, że to jeden z powodów, dlaczego Christie stała się tak znana. Raczej nie ma możliwości, aby zgadnąć zakończenie przed ujawnieniem go przez autorkę. Niestety, panna Marple nie znajduje się w centrum akcji i w dużej mierze opiera się na Lucy. Zakończenie to sprytny zwrot akcji i przykład jak zdemaskować mordercę. Uwielbiam, kiedy nie mogę czegoś dokładnie rozgryźć, ale kiedy rozstrzygnięcie wydaje się zbyt wygodne, to też trochę psuje sprawę.

Dobrze naszkicowane postacie, urzekający angielski klimat i prosty język, który sprzyja szybkiemu czytaniu. Christie wodzi za nos i nie daje szansy wpadnięcia na rozwiązanie zagadki. Trochę za mało panny Marple w powieści z panną Marple, lecz i tak jej udział jest ozdobą tej kryminalnej powieści.

"4.50 z Paddington" jest ósmą książką opowiadającą o wszechwiedzącej pannie Marple. Historia, jak każda inna autorstwa Christie, trzyma czytelnika w napięciu do ostatnich stron. Ukazuje mroczne strony ludzkiej natury i zdziera maskę niewinności ze swoich bohaterów. W książkach Christie z łatwością da się zauważyć, że sprawcą zbrodni jest zawsze osoba, którą najmniej byśmy podejrzewali o takie czyny. Niemożliwym jest odkrycie wszystkich kart, nim uczyni to którychś z bohaterów.

Kiedy starsza pani staje się mimowolnym świadkiem morderstwa w pociągu, który jedzie obok niej, nikt nie bierze jej zeznań za wartościowe - nikt, oprócz jej przyjaciółki panny Marple. Starsza pani zdaje się wierzyć w swoje zeznania, gdyż pani McGillicuddy nie ma wyobraźni. Obie kobiety zgłaszają morderstwo na policję. Jednak, co dziwne, nie zostaje znalezione żadne ciało. To skłania pannę Marple do poszukiwania zwłok. Snuje własne domysły na temat tego, co stało się z zamordowaną panią, i uświadamia sobie, że sprawa sprowadza się do udziału rodziny, która mieszka w posiadłości leżącej na zakręcie torów kolejowych. Zatrudnia zaradną i inteligentną Lucy Eyelesbarrow do odnalezienia ciała, a następnie korzysta z pomocy inspektora Craddocka ze Scotland Yardu. Ciało zostaje odnalezione, ale morderca się wymyka.

W międzyczasie członkowie rodziny przebywającej w posiadłości zaczynają umierać z powodu zatrucia arszenikiem. Kiedy rozwiązanie zagadki morderstw wydaje się nieosiągalne, z pomocą przychodzi panna Marple. Odgrywa scenę pierwszego morderstwa na oczach swojej przyjaciółki, pani McGillicuddy i w ten sposób demaskuje mordercę.

Jakkolwiek lubię i cenię "4.50 z Paddington", wydaje mi się, że zbrodnia została rozwiązana dzięki jakiejś boskiej łasce, którą została obdarzona panna Marple. Myślę, że ilość wskazówek i dedukcji, której dostarcza nam tekst jest zbyt mała, abyśmy sami mogli rozwiązać kryminalną intrygę. Okropna rodzina Crackenthorpe i relacje w jej gronie zostały opisane w sposób, który zasługuje na uznanie. Paddington było pierwszą przeczytaną przeze mnie książką w całości po angielsku. Pożyczyłam to wydanie od siostry i zostałam przyjemnie zaskoczona przystępnością tekstu i słownika. Na minus dość wysoka cena za nówkę, więc polecam szukać okazji na używaną.

Podsumowując, "4.50 z Paddington" nie wdrapie się na szczyt moich lubionych książek kryminalnych, ale nadal jest to porywająca lektura, obdarzona wielkim wdziękiem panny Marple. Jej obecność gwarantunje kryminał z nutą romansów, co osobiście bardzo mi się podoba. To na pewno będzie przyjemna lektura dla miłośników kryminału.