Życie to podróż, to ocean

W wierszach Julii Hartwig brak dramatycznych napięć i konfliktów z typowo poetycką skłonnością do rozterek dotyczących świata, Boga czy własnego ja. Poetka z wrażliwością rejestruje zarówno piękno, jak i nietrwałość otaczającej rzeczywistości. Jej prace można porównać do doświadczeń, które trwają w naszej pamięci tylko dzięki osobistym przeżyciom. Te codzienne okruchy rzeczywistości, które Hartwig zapisuje, przypominają smakowanie najlepszych win i serów, co jest ukłonem w stronę jej fascynacji kulturą francuską, szczególnie tą związaną z kulinarią.Hartwig jest mistrzynią celebrowania chwili, zdolną do dostrzeżenia i docenienia każdego szczegółu życia, który ją otacza. Towarzyszy jej w tym wdzięczność za naturalny porządek rzeczy - cykl dnia i nocy, zmieniające się pory roku, procesy wzrastania i przemijania, a także przeplatające się uczucia radości i smutku, samotności oraz miłości.Julia Hartwig, urodzona w 1921 roku w Lublinie, to ceniona polska poetka, eseistka i tłumaczka. Jako stypendystka rządu francuskiego, spędziła lata 1947-50 we Francji. Wspólnie z mężem Arturem Międzyrzeckim uczestniczyła w International Writing Program w USA w latach 1970-74. Jej literacki debiut miał miejsce w 1956 roku z tomikiem "Pożegnania". Prowadziła zajęcia na Uniwersytecie Ottawy oraz Carleton University w Kanadzie.W ostatnich latach, związana z wydawnictwem a5, opublikowała takie tomiki jak „Jasne niejasne”, „Wiersze wybrane”, „Gorzkie żale”, „Powroty” i „Zapisane”. Jest również autorką „Dzienników Amerykańskich”, „Dziennika” oraz „Błysków”, w których dzieli się spostrzeżeniami dotyczącymi człowieka, świata, podróży i sztuki.