Zawód: powieściopisarz

„Zawód: powieściopisarz” autorstwa Haruki Murakamiego to esej autobiograficzny. Esej ten porusza zagadnienia związane z powieściopisarzem, powieścią, literaturą, pisarstwem, sztuką, edukacją szkolną i życiem. Murakami opowiedział w nim, jak żył, jak spędził życie, jak pisał powieści oraz o tym jak myślał o literaturze i powieściach. Dla czytelników, ten esej Murakamiego mówi nam, jak pisać powieść i zachęcać do ich pisania. Nie jest to jednak zwykła książka typu "jak to zrobić" ani poradnik.
W tej książce Murakami napisał szczerze o swoich doświadczeniach, sposobie życia, myśleniu i polityce. Nie chciał być powieściopisarzem na poważnie. Na początku nie miał entuzjazmu do pisania powieści. Prowadził kawiarnię jazzową gdzie zarabiał wystarczającą ilość pieniędzy. Pewne objawienia, szanse i szczęście sprawiły, że został powieściopisarzem. Z własnej woli kontynuował też pisanie powieści.
Murakami jest osobą zwyczajną i skromną, a także nieskategoryzowaną i niekonwencjonalną. Był zwykłym studentem, żył na co dzień jak zwykły i normalny obywatel. Nie jest też stereotypowym wielkim pisarzem czy artystą.
Żyje i pisze w sposób spontaniczny, wolny i zgodny z naturą. Nie jest zależny od żadnych autorytetów, akademizmu i wielkich systemów. Żyje tak, jak mu się podoba. Nie interesują go żadne nagrody ani japońska scena literacka. Dlatego też wyemigrował za granicę i zdystansował się do japońskiej sceny literackiej.
Jego polityka łączy się z jego sposobem pisania i treścią utworów. Pisze swoje powieści tak, jak lubi. Tworzy je w rytmie i swobodnej improwizacji, jak jazz. Nie zakłada ciężkiego i właściwego tematu, ścisłego planu i ustalonych osobowości bohaterów. Jego polityka i sposób pisania sprawiły, że "głos" odbija się echem w sercach czytelników.
Murakami od swojego debiutu aż do dziś czerpie radość z pisania i robi to spontanicznie. Nie pragnie zostać powieściopisarzem ani odnieść sukcesu, nie ma żadnych ograniczeń. Zawsze pisał książki z obfitej i spontanicznej przyjemności, a swoją oryginalność uważa za spowodowaną wolnością.
Z drugiej strony, Murakami ma wolę i trwałość pisania opowiadań, a także oryginalny sposób pracy. Metodą prób i błędów zbudował swój własny styl pisania i oryginalną, wielką narrację. Dla pisania rozpoczął zdrowy tryb życia, ponieważ uważa, że do napisania długiej powieści potrzebna jest koncentracja i wytrzymałość.
Murakami jest tylko powieściopisarzem i twórcą. Nie jest dobry w analizowaniu i krytykowaniu rzeczy jak uczony, nie chce też, by jego dzieła były analizowane i krytykowane przez uczonych i krytyków. Nie zostanie radnym ani laureatem nagrody literackiej, nie jest też zainteresowany żadnymi nagrodami. Przez prawie 40 lat pisał tylko powieści i teksty. Pisanie powieści to dla niego tylko przyjemność. Murakami uważa, że jest tylko zwykłym człowiekiem, który ma pewną dozę zdolności do pisania powieści, ale dzięki pewnym szansom i wypadkom został powieściopisarzem.
Bardzo przyjemna książka. Jako wielki fan Murakamiego spodobała mi się z dwóch powodów. Po pierwsze jest to książka o tym „jak zostać pisarzem”, zaś z drugiej nimi autobiografia autora. Życzę Wam miłej lektury.

Przeczytałem trochę z zazdrością, a trochę z ulgą. Zazdrością, bo Murakami opisuje pisarskie życie z takim spokojem, jakby to była zwyczajna, codzienna praca, a przecież każdy, kto próbował pisać choćby krótki tekst, wie, że w praktyce bywa to bardziej szarpanie się z własną głową niż elegancki zawód. Ulgą, bo w tej książce nie ma udawania geniusza. Jest za to człowiek, który uczciwie opowiada, jak wygląda droga pisarza, bez upiększeń i bez literackiego zadęcia.

Jako ktoś, kto sam dopiero zaczyna pisać, najbardziej doceniłem właśnie tę normalność. Murakami nie sprzedaje wizji twórcy siedzącego w natchnieniu i czekającego, aż spadnie na niego boska iskra. On raczej pokazuje, że pisanie to rzemiosło, dyscyplina, upór i codzienne wracanie do biurka, nawet wtedy, kiedy nie ma się ochoty. I to mnie uderzyło, bo bardzo łatwo jest myśleć o pisaniu jak o czymś wielkim, romantycznym i niemal mistycznym. A tutaj dostaje się bardziej prawdziwy obraz. Taki, w którym liczy się rytm pracy, konsekwencja i gotowość, żeby znosić własne wątpliwości. Czytałem te eseje z poczuciem, że ktoś starszy i bardziej doświadczony mówi mi wprost: nie licz na magię, licz na wytrwałość. I to nie brzmi sucho, wręcz przeciwnie. Murakami pisze spokojnie, jasno, bez potrzeby imponowania. Dzięki temu jego refleksje o tworzeniu, o pisarskiej samotności, o koncentracji i o tym, jak rodzi się tekst, naprawdę zostają w głowie. Nie jako złote rady, tylko jako coś, co można wziąć dla siebie i przemyśleć po swojemu. Bardzo podobało mi się też to, że ta książka nie jest zamknięta tylko w sprawach technicznych. Murakami mówi o drodze, o doświadczeniu, o tym, jak kształtuje się sposób patrzenia na świat. I właśnie to jest dla mnie najciekawsze. Bo początkujący pisarz zwykle szuka odpowiedzi na pytanie, jak pisać lepiej, ale szybko odkrywa, że za tym stoi inne pytanie: jak w ogóle nauczyć się widzieć. Ta książka nie daje prostych recept, ale pokazuje kierunek. Uczy cierpliwości wobec siebie i wobec samego procesu.

Przy tym wszystkim „Zawód: powieściopisarz” ma coś jeszcze. Nie jest wykładem, tylko rozmową prowadzoną przez kogoś, kto naprawdę przeszedł długą drogę i nie musi niczego udowadniać. Dla mnie jako osoby zaczynającej pisać to było szczególnie cenne, bo można tu znaleźć nie tyle instrukcję, ile rodzaj uspokojenia. Że nie trzeba od razu wiedzieć wszystkiego. Że można pracować długo, po omacku, a i tak z czasem wyrobić własny głos. Nie jest to książka efektowna ani sensacyjna, ale właśnie dlatego działa tak dobrze. Daje coś trudniejszego do zdobycia niż sama inspiracja. Daje poczucie, że pisanie to droga, którą idzie się kawałek po kawałku, czasem z niepewnością, czasem z uporem, ale zawsze własnym rytmem. I to, przynajmniej dla mnie, było w niej najcenniejsze.

Po lekturze miałem ochotę usiąść do własnego tekstu od razu, bez wielkich planów, bez czekania na idealny moment. Po prostu pisać. I myślę, że właśnie o taki efekt Murakamiemu chodziło.

Po przeczytaniu książki „Zawód: powieściopisarz” chciałem głęboko westchnąć. Tak też zrobiłem, czułem wdzięczność za wgląd, jaki Murakami zaoferował w swój umysł, w swoje nawyki pisarskie, w swoją rutynę. Dla kogoś, kto zamierza zostać pisarzem, było to bardzo odświeżające, motywujące i niezwykle wnikliwe.
Nie dlatego, że oferuje wskazówki i triki pisarskie czy jakiekolwiek porady krok po kroku, ale dlatego, że sprowadza pisanie do tak ludzkiego i zrozumiałego poziomu. Aż do pytania: Dlaczego piszesz?
I do odpowiedzi: Bo nie mogę nic na to poradzić. Bo pisanie to jedyna rzecz, którą mogę robić. Ponieważ czasami jest to jedyna rzecz, która ma znaczenie, i jedyna rzecz, którą mogę robić wyłącznie dla siebie i z siebie. Z ulgą widzę tu odbicie tego wszystkiego i czuję pokrewieństwo.
W tych 11 rozdziałach autor zagłębia się w swoją osobistą historię pisarską i swoje doświadczenia jako pisarza na rynku japońskim i amerykańskim. To wielka radość "widzieć, jak ewoluował" na przestrzeni lat. Bardzo dobrze zrozumiałam jego podróż i punkt widzenia na temat tworzenia nowej powieści. Rozdziały te pokazują również, jak wiele czasu, wysiłku, dyscypliny i miłości wkłada w swoje dzieła. Mam nadzieję, że pewnego dnia uda mi się osiągnąć taki sam poziom pisarstwa jak on, że będę posiadała jego wytrwałość.
Chciałabym, żeby Murakami był moim mentorem. Żałuję, że nie miałam okazji uczestniczyć w jednym z jego publicznych wystąpień w przeszłości. Może mi się poszczęści, ale jego książki są ze mną już od ponad 18 lat i nadal będę czytać każde jego słowo, ponieważ napełnia mnie ono życiem, radością, uczuciem, myślami i esencją. Nieważne, czy jedna książka podoba mi się bardziej, a inna mniej, ale zawsze zaskakują i dają mi coś, o czym nie wiedziałam, że jest mi potrzebne. I za to jestem im wdzięczna.

„Zawód: powieściopisarz” autorstwa Haruki Murakamiego to esej autobiograficzny. Esej ten porusza zagadnienia związane z powieściopisarzem, powieścią, literaturą, pisarstwem, sztuką, edukacją szkolną i życiem. Murakami opowiedział w nim, jak żył, jak spędził życie, jak pisał powieści oraz o tym jak myślał o literaturze i powieściach. Dla czytelników, ten esej Murakamiego mówi nam, jak pisać powieść i zachęcać do ich pisania. Nie jest to jednak zwykła książka typu "jak to zrobić" ani poradnik.
W tej książce Murakami napisał szczerze o swoich doświadczeniach, sposobie życia, myśleniu i polityce. Nie chciał być powieściopisarzem na poważnie. Na początku nie miał entuzjazmu do pisania powieści. Prowadził kawiarnię jazzową gdzie zarabiał wystarczającą ilość pieniędzy. Pewne objawienia, szanse i szczęście sprawiły, że został powieściopisarzem. Z własnej woli kontynuował też pisanie powieści.
Murakami jest osobą zwyczajną i skromną, a także nieskategoryzowaną i niekonwencjonalną. Był zwykłym studentem, żył na co dzień jak zwykły i normalny obywatel. Nie jest też stereotypowym wielkim pisarzem czy artystą.
Żyje i pisze w sposób spontaniczny, wolny i zgodny z naturą. Nie jest zależny od żadnych autorytetów, akademizmu i wielkich systemów. Żyje tak, jak mu się podoba. Nie interesują go żadne nagrody ani japońska scena literacka. Dlatego też wyemigrował za granicę i zdystansował się do japońskiej sceny literackiej.
Jego polityka łączy się z jego sposobem pisania i treścią utworów. Pisze swoje powieści tak, jak lubi. Tworzy je w rytmie i swobodnej improwizacji, jak jazz. Nie zakłada ciężkiego i właściwego tematu, ścisłego planu i ustalonych osobowości bohaterów. Jego polityka i sposób pisania sprawiły, że "głos" odbija się echem w sercach czytelników.
Murakami od swojego debiutu aż do dziś czerpie radość z pisania i robi to spontanicznie. Nie pragnie zostać powieściopisarzem ani odnieść sukcesu, nie ma żadnych ograniczeń. Zawsze pisał książki z obfitej i spontanicznej przyjemności, a swoją oryginalność uważa za spowodowaną wolnością.
Z drugiej strony, Murakami ma wolę i trwałość pisania opowiadań, a także oryginalny sposób pracy. Metodą prób i błędów zbudował swój własny styl pisania i oryginalną, wielką narrację. Dla pisania rozpoczął zdrowy tryb życia, ponieważ uważa, że do napisania długiej powieści potrzebna jest koncentracja i wytrzymałość.
Murakami jest tylko powieściopisarzem i twórcą. Nie jest dobry w analizowaniu i krytykowaniu rzeczy jak uczony, nie chce też, by jego dzieła były analizowane i krytykowane przez uczonych i krytyków. Nie zostanie radnym ani laureatem nagrody literackiej, nie jest też zainteresowany żadnymi nagrodami. Przez prawie 40 lat pisał tylko powieści i teksty. Pisanie powieści to dla niego tylko przyjemność. Murakami uważa, że jest tylko zwykłym człowiekiem, który ma pewną dozę zdolności do pisania powieści, ale dzięki pewnym szansom i wypadkom został powieściopisarzem.
Bardzo przyjemna książka. Jako wielki fan Murakamiego spodobała mi się z dwóch powodów. Po pierwsze jest to książka o tym „jak zostać pisarzem”, zaś z drugiej nimi autobiografia autora. Życzę Wam miłej lektury.