Wojna Polska 1918–1921

W 1930 roku kapitan dyplomowany Adam Przybylski opublikował swoje kluczowe dzieło w dziedzinie historii wojskowości zatytułowane "Wojna polska 1918–1921". Książka ta w sposób syntetyczny przedstawia walki o niepodległość i granice Polski od momentu upadku państw centralnych 11 listopada 1918 roku do końca trzeciego powstania śląskiego 5 lipca 1921 roku. Załamanie się ofensywy państw centralnych, zwłaszcza Niemiec, na froncie zachodnim w 1918 roku, oraz ich prośba o pokój na początku października tego roku znacząco wpłynęły na sytuację w Polsce. Społeczeństwo polskie coraz mocniej opowiadało się przeciwko państwom centralnym, a Rada Regencyjna, chociaż formalnie na czele, pozostawała bez realnego wpływu i pod kontrolą niemieckiego gubernatora von Beselera. Polska Siła Zbrojna, mimo istnienia struktur organizacyjnych, nie mogła pochwalić się znacznym wzrostem liczebnym. Ruchy niepodległościowe, w tym Polska Organizacja Wojskowa, nasiliły aktywność dywersyjną i terrorystyczną, co wywoływało reakcje ze strony władz niemieckich, ostrzegających przed konsekwencjami takich działań. Prośba państw centralnych o zawieszenie broni pozbawiła ich jedynego atutu — siły militarnej, co znacząco zmieniło dynamikę wydarzeń na ziemiach polskich. Książka Przybylskiego jest ceniona za swoje strategiczne podejście i klarowność wywodów, co czyni ją doskonałym źródłem wiedzy o polskich zmaganiach o niepodległość.