Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Widmowy refren
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Agnieszka Mirahina, znana z tomów "Radiowidmo" (2009) i "Do rozpuku" (2010), powraca z trzecią książką zatytułowaną "Widmowy refren". Ta pozycja literacka to fascynacyjna podróż w świat dźwięków powstających po hipotetycznej awarii radiawidma. W tym wierszowanym świecie głosy przenikają się nawzajem, wzbogacone przez echa i zróżnicowane poetyckie częstotliwości. Rytm zakłóca obecność szumów i trzasków charakterystycznych dla rymów. Poezja Mirahiny to miejsce, gdzie spotykają się poezja, język i świat, ale to nie precyzyjnie wyreżyserowany spektakl. To raczej wydarzenie, które rządzi się własnymi prawami i zawiera w sobie elementy nieprzewidywalności: „rozpisania na głosy tak wchodzi orkiestra / bez narracji na smyczy prowadząc ją smyczkiem”. W tej poetyckiej symfonii orkiestra i głosy wspólnie tworzą performance rozgrywający się w przestrzeni istnienia języka i funkcjonowania w nim.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Agnieszka Mirahina, znana z tomów "Radiowidmo" (2009) i "Do rozpuku" (2010), powraca z trzecią książką zatytułowaną "Widmowy refren". Ta pozycja literacka to fascynacyjna podróż w świat dźwięków powstających po hipotetycznej awarii radiawidma. W tym wierszowanym świecie głosy przenikają się nawzajem, wzbogacone przez echa i zróżnicowane poetyckie częstotliwości. Rytm zakłóca obecność szumów i trzasków charakterystycznych dla rymów. Poezja Mirahiny to miejsce, gdzie spotykają się poezja, język i świat, ale to nie precyzyjnie wyreżyserowany spektakl. To raczej wydarzenie, które rządzi się własnymi prawami i zawiera w sobie elementy nieprzewidywalności: „rozpisania na głosy tak wchodzi orkiestra / bez narracji na smyczy prowadząc ją smyczkiem”. W tej poetyckiej symfonii orkiestra i głosy wspólnie tworzą performance rozgrywający się w przestrzeni istnienia języka i funkcjonowania w nim.
