Wezwani do świętości

Francuski dominikanin, uznany pisarz oraz znany rekolekcjonista, pełniący rolę duszpasterza artystów paryskich scen oraz duchowego towarzysza małych braci Ubogich, postawił interesującą hipotezę o świętych. Według niego, święci to ci, którzy uwolnili się od siebie samych poprzez oddanie się innym. Rozważa istotę świętości i zastanawia się, skąd pochodzi nieodparty urok, jaki emanuje od świętych osób. Zadaje pytanie, jak możliwe jest, by ideał doskonałości wcielał się w życie śmiertelników, wpływając transformacyjnie na ich codzienność. Proponuje niecodzienne spojrzenie: jeśli ktoś nie stanie się świętym, staje się zdrajcą. Święty, w oczach tego myśliciela, to narzędzie boskości oraz widzialny wzór świętości. To Bóg obecny wśród nas, ukazujący swe oblicze w ludzkiej postaci. Chwała niewidzialnego Boga, przychodząc do ludzi, przybiera postać, którą możemy zrozumieć i dotknąć. Człowiek, który myśli, że ziemska świętość nie może odwzorować niebieskiej, otrzymuje niespodziewaną odpowiedź: "Kto Mnie widzi, widzi także i Ojca".