Wariacje Goldbergowskie

Skupiam się na momencie ciszy tuż przed rozpoczęciem Arie i tuż po jej zakończeniu. To jakby dotykać wszechświata u jego początku i końca. W kilkunastu minutach Bach zawarł esencję ludzkiego życia. Aria jest jak zarodek, z którego wszystko się rozwija. To od niej zaczyna się epicka podróż przez klawiaturę, gdzie zakodowane są wszystkie ludzkie dramaty i radości - kwintesencja naszej ziemskiej egzystencji. Wariacje te są filozoficznym ujęciem naszego czasu na świecie, pełnym ekstaz i upadków, a także chwil lekkiego zadumania i zabawnych przypadków. Słuchając Wariacji Goldbergowskich, dojrzewam wraz z Bachem we właściwym tempie. Muzyka ta prowadzi mnie jak doświadczony mentor, pozwalając mi dojrzewać w własnym tempie. Jest uniwersalnym przewodnikiem duszy - od pierwszego oddechu wiemy przecież, że nadejdzie ten ostatni. Podobnie jest z Wariacjami: jeśli przeżyjemy je uważnie, trzydziesta w końcu przynosi ukojenie, a zamykająca Aria nie musi być źródłem strachu, lecz zapowiedzią uniesienia, które nie wymaga religii. Tak dźwięczą akordy nieśmiertelności. Autor opisu: wydawca.