UKraina zbrodni

Przez całe minione stulecie hasło, że bez suwerennej Ukrainy nie będzie suwerennej Polski, stanowiło fundament polskiej polityki zagranicznej. Wizja harmonijnej współpracy polsko-ukraińskiej najpierw oczarowała Józefa Piłsudskiego, a później przez dekady ślepo w to wierzył Jerzy Giedroyć. Współcześni polscy politycy wskazują, że teraz nie jest pora na rozrachunki i podkreślają konieczność bezwarunkowej obrony zagrożonej niepodległości Ukrainy. Może jednak nadszedł moment, by zadać pytanie "dlaczego?". Być może powinniśmy odstawić polityczną poprawność na bok i przeanalizować, jak Ukraińcy reagowali na konsekwentnie wyciąganą przez Polaków rękę? Czy nie powinniśmy wreszcie otwarcie mówić o wydarzeniach takich jak ludobójstwo na Wołyniu, zamachy terrorystyczne w II Rzeczypospolitej, znaczący udział banderowców w Holokauście czy brutalność ukraińskich ochotników w Waffen SS podczas tłumienia Powstania Warszawskiego? Tekst Lecha S. Kempczyńskiego, oparty na solidnej bazie źródłowej, nie jest wbrew pozorom publikacją antyukraińską. To ważny apel o opieranie relacji międzypaństwowych na historycznej prawdzie i oryginalny głos w dyskusji na temat polskiej racji stanu.