Uczta

Platon, żyjący w latach 427 p.n.e. do 347 p.n.e., był uczniem słynnego Sokratesa. Jego śmierć Platon traktował jako niezrozumiałą zbrodnię popełnioną przez ateńskie państwo. Z dorobku Platona najbardziej znaczącymi dziełami są 35 dialogów, wśród których perspektywę wyróżnia "Uczta". Praca ta, tłumaczona na język polski przez Władysława Witwickiego, zawiera także komentarze oraz ilustracje, uznawana jest za jedno z największych dzieł Platona w kontekście literackim, choć może niekoniecznie filozoficznym.Tematem przewodnim "Uczty" jest miłość, określana także jako eros, oraz jej różnorodne formy i poziomy. Dialog ten należy do średniego okresu twórczości Platona. Władysław Tatarkiewicz interpretował Ucztę jako dzieło badające wzajemne oddziaływania między dobrami realnymi a idealnymi. Widać tutaj relację między nauką o miłości a nauką o dobrach. W Platona rozumieniu, miłość to siła duszy dążąca do zdobycia i wiecznego posiadania tego, co dobre. Początkowo obiektem tej miłości są dobra materialne, na przykład piękne ciała. Z biegiem czasu człowiek uświadamia sobie, że piękno duszy przewyższa piękno ciał, co sprawia, że zaczyna doceniać piękne myśli, czyny i duchowe wytwory.W miarę rozwoju tego zrozumienia miłości, pojmuje się, że piękno, które dostrzegamy, jest wspólne dla wszystkich rzeczy, a miłość przekształca się w uczucie do piękna w ogóle, a nie do konkretnego pięknego obiektu. Taki stopniowy rozwój miłości prowadzi duszę do odkrycia idei piękna, której wizja wieńczy proces poznawania.