Teologia polityczna 2

Do dziś budzący kontrowersje, ze względu na swoje związki z nazizmem, Carl Schmitt (1888-1985) był wpływowym niemieckim prawnikiem i myślicielem politycznym, znanym z prawicowej krytyki republiki weimarskiej, demokracji oraz II soboru watykańskiego. Choć był zagorzałym katolikiem, jego profesjonalna działalność rzadko dotykała kwestii teologicznych, mimo iż znacząco zaznaczył swoją obecność w tej dziedzinie. W latach 20. XX wieku spopularyzował pojęcie teologii politycznej, które chociaż zdobyło uznanie na całym świecie, często było interpretowane inaczej, niż zamierzał sam Schmitt.W książce wydanej w 1969 roku, Schmitt podejmuje polemikę z teologiczną rozprawą z lat 30. XX wieku, która negowała możliwość istnienia teologii politycznej. Rozumiał ją jako zaangażowanie Kościoła chrześcijańskiego w relacje z władzą świecką, jak miało to miejsce w przypadku cezaropapizmu w średniowieczu. Schmitt wykorzystuje tę tematykę do szerszej refleksji nad Augustyńską koncepcją dwóch państw: państwa Bożego i państwa doczesnego, oraz odpowiedzialności chrześcijan w świecie. Dla Schmitta politische Theologie nie jest konkretną dziedziną teologii, lecz koncepcją religii funkcjonującej w przestrzeni politycznej, w polis, czyli doczesnym mieście człowieka.