Teatr realności

Książka stanowi analizę współczesnego teatru, który pragnie zachować autentyczność. Tadeusz Kantor zwraca uwagę na to, jak teatr integruje rzeczywistość z przedstawieniem, porzucając iluzoryczność. W tradycyjnym teatrze iluzja była kluczowa, ukazywała prawdę o świecie za pomocą perspektyw i złudzeń. Współczesny teatr jednak rezygnuje z iluzji, uznając ją za przekłamanie i udawanie. W obliczu ery technologicznej, gdzie to kino i telewizja dominują w kreowaniu iluzji, teatr zyskuje unikalną wartość poprzez szczerość i rzeczywistość prezentacji. Angażuje prawdziwe przedmioty, a aktorów zachęca do bycia sobą, unikając przyjmowania fikcyjnych ról i replik. Zamiast korzystać z technicznego oświetlenia, preferuje naturalne światło, prawdziwe miejsca, takie jak Elsynor czy Wawel, zastępując nimi tradycyjną scenografię. W czasie spektakli czas sceniczny jest tożsamy z rzeczywistym, co dodaje przedstawieniu cechy prawdziwej rzeczywistości, z jej zmysłową, materialną i czasowo-przestrzenną strukturą. Teatr tego rodzaju nie tylko odzwierciedla rzeczywistość, ale staje się jej integralną częścią, łącząc elementy widzialne i niewidzialne.