Sztuka kochania

Drugi tom serii "Owidiusz. Dzieła Wszystkie", pod redakcją Elżbiety Wesołowskiej i Łukasza Bergera, koncentruje się na „Sztuce kochania” Owidiusza, która w XIX wieku zyskała kontrowersyjne przydomki takie jak "pornografia" czy "vademecum sprośności". Opinie te były wzmacniane przez samego cesarza Augusta, który uzasadniając wygnanie Owidiusza moralnym nieposzanowaniem, wskazywał na ten właśnie utwór. W rzeczywistości "Sztuka kochania" to satyra, która naśladuje antyczne poematy dydaktyczne. Owidiusz z humorem i ironią uczy Rzymian miłosnych umiejętności, przedstawiając miłość jako grę, także w literackim kontekście. Jego przesłanie jest klarowne: "Na nic napój miłosny - po nim obłęd, mania i szał, co mąci rozum. Porzuć więc fortele! Chcesz, żeby cię kochano, bądź godny kochania, bo samą ładną buzią nie zyskasz zbyt wiele." (II 105-108). Poeta podkreśla znaczenie dobrych manier, kultury i wdzięku, czyniąc swój wykład eleganckim i wyrafinowanym, zabarwionym dowcipem z domieszką pikanterii. "Sztuka kochania" stanowi zatem antyczny wzór poradnika w sferze uczuć. Owidiusz nie tylko bawi, ale też rzuca światło na psychikę zarówno mężczyzn, jak i kobiet, młodych i doświadczonych miłosnych graczy. Zawarte przez niego prawdy o naturze ludzkiej sprawiają, że jego dzieło pozostaje aktualne we wszystkich epokach. Ewa Skwara, latynistka i literaturoznawczyni, jest profesorem w Instytucie Filologii Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jej zainteresowania obejmują komedię rzymską, a swoje badania uzupełnia bogato komentowanymi przekładami dzieł Plauta i Terencjusza. Skwara angażuje się również w teorię przekładu i analizuje teksty, które stosują komediowe środki wyrazu, w tym "Amores" i "Ars amatoria" Owidiusza. Jej praca nad przekładami komedii Plauta została uhonorowana przez miesięcznik "Literatura na Świecie" jako najlepszy przekład poezji w 2003 roku.