Szekspir i Polska

Władysław Tarnawski (1885-1951), wybitny profesor filologii angielskiej związany z Uniwersytetem Jana Kazimierza we Lwowie i Uniwersytetem Jagiellońskim, zasłynął jako jeden z czołowych myślicieli swojego pokolenia. Jego fascynacja Williamem Szekspirem trwała przez całe życie i miała wpływ na wszelkie jego badania naukowe. Tarnawski często wspominał, że brytyjski dramaturg i poeta stanowił dla niego istotny punkt odniesienia, który towarzyszył mu nawet w najtrudniejszych momentach, takich jak pobyt w stalinowskim więzieniu.Z czasem Tarnawski został najbardziej zapamiętany jako jedyny polski uczony, który podjął się monumentalnego zadania przetłumaczenia całej twórczości Szekspira. Jego życie prywatne i zawodowe pełne było paradoksów. Był bowiem postacią kontrowersyjną, zarówno przed jak i po II wojnie światowej – początkowo niewygodny dla komunistów za swoje sprzeciwy wobec ich systemu, a później krytykowany przez obrońców II Rzeczpospolitej jako przeciwnik sanacji i narodowiec z antysemickimi poglądami. Z tego powodu jego dokonania i wpływ były często marginalizowane, a jego wkład w kulturę i naukę stał się przedmiotem reinterpretacji przez późniejsze pokolenia.Jednakże jego życie jest dużo bardziej złożone i fascynujące niż w powszechnie przyjętej narracji. Oprócz działalności naukowej, Tarnawski był także niestrudzonym popularyzatorem kultury europejskiej, teatrologiem i journalisem, który również aktywnie uczestniczył w życiu publicznym i społecznym. Dla niego Lwów był centralnym punktem wszechświata, miejscem, w którym mógł w pełni realizować swoje pasje i gdzie bacznie śledził dynamikę polskiej i międzynarodowej polityki w okresie międzywojennym.