Szczury Tobruku. Szlak Andersa. Tom 14

Pod auspicjami Profesora Normana Daviesa powstała niezwykła kolekcja, która przypomina jedną z najważniejszych podróży w historii – marsz Armii Andersa. Grupa ta, licząca 120 tysięcy ludzi, pokonała trzy razy tyle kilometrów, od nieludzkiej ziemi po granice Związku Sowieckiego, szukając jakiejś formy normalności i nadziei na powrót do domu. Choć nadzieje te pozostały niespełnione, ich waleczność została udowodniona w walkach pod Monte Cassino, Ankoną i Bolonią, gdzie żołnierze zaczęli dostrzegać, że sami stają się symbolem Wolnej Polski. Obok wojskowych towarzyszyli im także cywile – dzieci, kobiety i starcy, którzy próbowali wieść normalne życie. Organizacja szpitali, szkół i sierocińców była codziennością, w cieniu walk i ciężkich decyzji, które nadawały dramaturgii ich egzystencji podczas II wojny światowej.

W tomie 14, zatytułowanym "Szczury Tobruku", opisana jest Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich, która stała się jednym z kluczowych komponentów polskich sił zbrojnych. Wiosną 1942 roku, na Bliskim Wschodzie, spotkali się żołnierze z różnych zakątków, a dzięki nakazowi Naczelnego Wodza z 7 kwietnia, Brygada przekształciła się w większą dywizję. Brygada Karpacka zyskała wsparcie od 293 oficerów i 6050 żołnierzy z ewakuowanej Armii generała Władysława Andersa, prowadząc do utworzenia 3 Dywizji Strzelców Karpackich pod dowództwem generała Stanisława Kopańskiego. Żołnierze SBSK zdobywali uznanie wśród włoskich i niemieckich przeciwników oraz brytyjskiego dowództwa, nawiązując szczególną przyjaźń z Australijczykami. Pseudonim "szczurów Tobruku", nadany przez przeciwników, stał się symbolem dumy, ponieważ oznaczał tych, którzy "przechytrzyli lisa pustyni" - Rommla.