Szczęśliwa gwiazda

Najbardziej zapamiętałam z „Szczęśliwej gwiazdy” nie romans, tylko rozmowy. Takie rozmowy, które w teorii mają posuwać fabułę do przodu, a w praktyce mielą w kółko tę samą przeszłość, aż człowiek zaczyna się wiercić na fotelu i myśli: dobra, ja już to wiem, idźmy dalej. I to jest dość zabawne, bo ja naprawdę lubię romansidła Diany Palmer właśnie za to, że potrafią być jak odpoczynek dla głowy. Tylko tutaj ten odpoczynek czasem był aż zbyt dosłowny, bo historia robi się przewidywalna szybciej, niż bym chciała.

Opis na końcu książki jest tak oszczędny, że właściwie można by pomyśleć, że to coś kompletnie nieszkodliwego, ot romans z wątkiem kryminalnym. A to jednak czwarty tom cyklu „Hutton”, w którym każda część opowiada o innej parze. Widać, że to książka z innej epoki, pierwsze wydanie w USA było w 2001 roku, w Polsce pojawiła się w 2007, potem wznowiona w 2013 jako „Gra o wysoką stawkę”. Te daty nie są dla mnie suchą ciekawostką, bo one tłumaczą klimat i pewne rozwiązania fabularne. To jest Palmer w wersji klasycznej, z charakterystycznym podejściem do relacji damsko męskich, które dziś potrafi brzmieć trochę osobliwie.

Sama historia jest niewielka objętościowo, ale zawiera dwa wyraźne wątki. Pierwszy to relacja między Markiem Brannonem i Josette, czyli dawnymi partnerami, których rozdzielił skandal sprzed lat. Drugi to sprawa kryminalna, w którą są uwikłani, ocierająca się o mafijne elementy i wpływowe nazwiska. Narracja jest trzecioosobowa, ale prowadzona tak, że na zmianę „siedzimy” w głowie jednego i drugiego. Dzięki temu widzimy ich przemyślenia, rozterki, wspólne rozmowy, no i samo śledztwo.

I teraz wchodzę w część, która mi zgrzytała najbardziej, bo czuję, że to właśnie o to pytają ludzie, gdy szukają opinii. Palmer rozciąga przeszłość bohaterów na wiele rozmów. Dowiadujemy się, co się stało dwa lata wcześniej na przyjęciu, poznajemy kolejne szczegóły, kolejne emocje, kolejne reakcje. Tylko że w pewnym momencie miałam przesyt. Wątek sprzed dwóch lat jest wałkowany na różne sposoby i choć teoretycznie każda rozmowa dokłada okruszek informacji, to praktycznie robi się z tego kręcenie się w kółko. Ja rozumiem, że trauma wraca, że człowiek przeżuwa, że nie potrafi od razu iść dalej. Tyle że książka potrzebuje tempa, a tu tempo siada.

Drugim zgrzytem był dla mnie sposób, w jaki autorka podchodzi do wątku seksualności Josette. Z jednej strony mamy jej niechęć do mężczyzn i do seksu wynikającą z tego, co przeszła. To mogłoby być poruszone z dużą wrażliwością, bo temat jest poważny. Z drugiej strony dochodzi aspekt dziewictwa i problem medyczny, o którym Marc mówi z nią w sposób, który u mnie wywoływał dziwne poczucie groteski. To nie jest tak, że sama obecność takiego wątku jest zła. Po prostu sposób, w jaki krążą wokół tego tematu, bywał irytujący. Marc namawia ją na zabieg, który ma umożliwić jej uprawianie seksu i czerpanie z niego przyjemności. W teorii to ma być troska i pragnienie bliskości, w praktyce momentami czułam, jakby rozmowy o tym były niepotrzebnie natarczywe. I to był ten punkt, kiedy jako czytelniczka romansideł bardziej się marszczyłam, niż wzdychałam.

Jeśli chodzi o Brannona, to miałam też dysonans w jego reakcji na to, co spotkało Josette. Jest dylemat, po której stronie ma się określić, a ja siedziałam i myślałam: przecież to powinno być oczywiste. Zabrakło mi tu większej konsekwencji emocjonalnej. On jest przedstawiany jako ktoś, kto ma kręgosłup, a jednocześnie zachowuje się chwilami tak, jakby potrzebował zewnętrznego bodźca, żeby zrobić właściwą rzecz. Może autorka chciała wprowadzić napięcie, tylko dla mnie to napięcie było trochę wymuszone.

Wątek kryminalny natomiast spełnia swoją funkcję, ale nie jest to zagadka, która rozwali ci głowę. W pewnym momencie domyśliłam się, kto za tym stoi i kto jest winien temu, co wydarzyło się wcześniej. I ja nie jestem królową dedukcji, raczej czytam dla emocji, więc skoro ja odgadłam, to znaczy, że to jest raczej prosta intryga. Mimo wszystko, śledztwo jest przyjemnym dodatkiem, bo przynajmniej coś się dzieje poza rozmowami o przeszłości. Mafia, wpływy, niebezpieczeństwo, to wszystko tworzy tło, które pasuje do Palmer, bo ona lubi stawiać bohaterów pod presją.

Największą zaletą „Szczęśliwej gwiazdy” jest to, że czyta się ją łatwo. Styl jest lekki, niewymagający, zdania płyną, można wziąć książkę do torby, do pociągu, na koc w parku. To lektura na letnie dni, kiedy człowiek nie chce literackich cudów, tylko historii, która się nie komplikuje nadmiernie. Tylko trzeba mieć świadomość, że dostaje się schemat, przewidywalne rozwiązania i relację opartą na dawnych urazach.

Czy polubiłam bohaterów? Raczej ich obserwowałam, niż się do nich przywiązałam. Nie wzbudzili we mnie gwałtownych emocji, nie miałam tego palmerowego „ach”, kiedy kibicujesz parze całym sercem. Ale i tak chciałam wiedzieć, jak to się skończy, bo Palmer umie prowadzić narrację tak, że człowiek idzie za wydarzeniami z przyzwyczajenia i ciekawości. Finał nie był zaskoczeniem, ale był porządnie domknięty.

Poleciłabym ją fankom klasycznej Diany Palmer, szczególnie tym, które lubią mieszankę romansu i lekkiego kryminału oraz nie przeszkadzają im starsze, trochę archaiczne rozwiązania obyczajowe. Jeśli natomiast szukasz świeżości, zaskoczeń i bohaterów, którzy od razu chwytają za serce, to możesz poczuć lekki niedosyt.