Sto dni po ślubie

Czy kiedykolwiek miałaś tę jedną osobę w przeszłości - tę, która uciekła, tę, która pozostawiła bliznę, tę, która wciąż czai się z tyłu głowy, kiedy najmniej się tego spodziewasz? Ellen, główna bohaterka tej powieści Emily Giffin, jest zmuszona stawić temu czoła, gdy jej idealnie ułożone życie zostaje nagle wstrząśnięte przez przypadkowe spotkanie z dawną miłością. 

Co więc zrobić, gdy przeszłość zderza się z teraźniejszością? Kiedy osoba, którą wybrałeś, stoi tuż obok ciebie, ale osoba, która kiedyś sprawiła, że twoje serce przyspieszyło, nagle znów jest przed tobą? Czy zaufać stałemu ciepłu miłości, która jest bezpieczna, niezawodna i prawdziwa? A może zaryzykujesz wszystko dla czegoś dzikiego, czegoś, co kiedyś cię pochłonęło, nawet jeśli pozostawiło cię w kawałkach? 

Jedną z rzeczy, które uwielbiam w pisarstwie Emily Giffin, jest to, że nie daje nam łatwych odpowiedzi. To nie jest tylko trójkąt miłosny - to głębokie zanurzenie się w złożoności miłości, pożądania i wyboru. Ellen kocha Andy'ego. Naprawdę go kocha. Ale czy kiedykolwiek możemy naprawdę wyczyścić przeszłość? Czy możemy kochać dwie osoby jednocześnie? A jeśli przyciąga nas przeszła miłość, czy oznacza to, że czegoś brakuje w teraźniejszości - czy to tylko nostalgia płata nam figle? 

Ellen jest postacią, którą w jednej chwili można pokochać, a w następnej poczuć się sfrustrowanym - ale to właśnie sprawia, że jest tak wiarygodna. Jej wewnętrzny niepokój jest napisany z taką autentycznością, że nie sposób nie postawić się na jej miejscu. Andy, jej mąż, jest definicją stabilności. Uprzejmy, cierpliwy, wspierający. Ale pozostaje pytanie: czy stabilność wystarczy?  Leo jest przeciwieństwem - magnetyczny, nieprzewidywalny, burza namiętności i chaosu. Jest mężczyzną, który potrafi rozświetlić pomieszczenie, ale także tym, który kiedyś zostawił jej serce w rozsypce. Dynamika między nimi nie dotyczy tylko romansu - chodzi o tożsamość. O wyborach, których dokonujemy i o tym, czy definiują nas one na zawsze. 

Nie zdradzając zbyt wiele, powiem tylko tyle: zakończenie jest satysfakcjonujące, ale nie w bajkowy sposób. Jest prawdziwe. Jest przemyślane. A co najważniejsze, jest zgodne z podróżą, którą Ellen odbywa przez całą książkę. 

Jeśli szukasz lekkiego, beztroskiego romansu, to może nie być to. Ale jeśli chcesz powieści, która sprawia, że czujesz, myślisz i pozostaje z tobą długo po ostatniej stronie - wtedy „Sto dni po ślubie” jest absolutnie warta przeczytania.