Siódme: nie kradnij

Rozpoznanie złych ludzi, którzy niewątpliwie istnieją w znacznej liczbie, nie jest łatwe przy pobieżnym spojrzeniu. Aby ich zidentyfikować, trzeba zagłębić się w kręte zaułki niewidocznych ścieżek. W specyficznych warunkach społeczno-politycznych, które sprzyjają czynieniu zła, osoby te często ujawniają się same, opuszczając cień. Postaci takie jak blagierzy, cwaniacy, oszuści czy złodzieje stanowią zagrożenie dla cywilizacji. Żyją w swoich unikalnych światach, z własnym językiem, zwyczajami oraz prawami, które dla ludzi uczciwych mogą być zupełnie niezrozumiałe. Granica między dobrem a złem przebiega przez sam środek dziesięciu przykazań: pięć pierwszych wskazuje na obszary zagrożenia dla cywilizacji, a kolejne pięć na jej nieuniknioną niedoskonałość.W polskiej literaturze można znaleźć dzieła, które mniej lub bardziej udanie eksplorują tę mroczną strefę. Przedwojenna proza złodziejska okazuje się odkrywcza i fascynująca, pozwalając na lepsze zrozumienie postaci złodzieja. Wiedza o nim i jego otoczeniu może być nieoceniona, ponieważ niebezpieczne jednostki zawsze będą krążyć na obrzeżach dużych miast, zamieszkanych przez ludzi prowadzących normalne życie.