Sekret listu

Z „Sekretem listu” miałam takie poczucie, że ta książka nie wchodzi do głowy przez wielkie efekty, tylko przez atmosferę, która po prostu siada na człowieku i zostaje. I może właśnie dlatego tak dobrze się ją czytało. To nie jest historia, która od razu krzyczy: zobacz mnie, jestem ważna. Ona raczej powoli podsuwa kolejne elementy, a ja, zanim się obejrzałam, byłam już całkiem wciągnięta w ten londyński, trochę elegancki, a trochę duszny świat.

Najbardziej lubię w takich powieściach to uczucie, że pod zwykłym wydarzeniem kryje się coś większego. Tu tym początkiem jest pogrzeb znanego aktora, a potem wszystko zaczyna się rozchylać jak dobrze zrobiona zasłona. Joanna Haslam trafia na coś, czego wcale nie planowała szukać, i to mi się bardzo podobało. Nie dlatego, że robi z siebie bohaterkę z filmu sensacyjnego, tylko właśnie dlatego, że jest zwykłą dziennikarką, która po prostu znalazła się w nieodpowiednim albo może idealnym miejscu o nieodpowiednim czasie. Takie wejście w historię jest dużo ciekawsze niż wielkie przypadki z kosmosu.

Joanna nie jest postacią, którą od razu da się opisać jednym zdaniem, i to dobrze. Lubię, kiedy bohaterka ma w sobie trochę niepewności, trochę ambicji, trochę zwykłej ludzkiej ciekawości. Ona nie przychodzi po prawdę jak ktoś nieomylny. Ona się do niej zbliża, czasem ostrożnie, czasem zbyt odważnie, czasem wbrew sobie. I właśnie to sprawia, że jej droga nie jest sztuczna. Bardziej przypomina realne życie, gdzie człowiek często sam nie wie, w którym momencie znalazł się za daleko, żeby się łatwo wycofać.

Bardzo mocno wybrzmiała mi też sama konstrukcja tej opowieści. Riley umie połączyć obyczajowość z takim cichym kryminalnym napięciem, że człowiek nie czuje się ani zanurzony wyłącznie w romansie, ani wrzucony w czysty thriller. To jest dla mnie największy plus tej autorki. Ona nie pisze historii tylko po to, żeby coś się wydarzyło. Ona buduje świat, w którym emocje i tajemnice chodzą razem, a każdy sekret ma potencjał, żeby zmienić cudze życie.

I jeszcze ten motyw szachowy, który naprawdę mi tu pasował. Nie jako ozdoba, ale jako coś, co porządkuje całą atmosferę książki. Właśnie przez to „Sekret listu” ma w sobie coś z gry, w której nikt nie pokazuje wszystkich kart od razu. Każdy ruch coś znaczy, każdy gest może być przypadkowy albo niebezpiecznie znaczący. To mi się bardzo spodobało, bo lubię, kiedy książka ma swój własny rytm i nie jest tylko zlepkiem scen.

Najbardziej przyciągnęli mnie jednak mężczyźni z tej historii, co w książkach Riley zdarza mi się często. Simson nie jest oczywisty, Marcus też nie wypada jak prosty książkowy ideał. I to jest naprawdę dobry znak. Lubię, kiedy autorka nie próbuje na siłę ustawić wszystkich w prostym podziale na dobrych i złych. W życiu ludzie są bardziej poszarpani i tutaj też to czuć, nawet jeśli nie zawsze bardzo głęboko. Każdy coś ukrywa, każdy ma własny ciężar, każdy wnosi do tej historii coś trochę niepewnego. To nadaje całości smaku.

Nie będę udawała, że ta książka jest wolna od uproszczeń, bo nie jest. Są momenty, w których coś bym dopisała, coś mocniej pogłębiła, bardziej wyciszyła albo przeciwnie, uderzyła mocniej. Ale mimo tego miałam bardzo przyjemne poczucie zanurzenia. To taka lektura, która nie męczy, tylko niesie. Czyta się ją gładko, bez zgrzytów, i właśnie przez to można się w niej naprawdę rozpędzić.

Najlepsze w „Sekrecie listu” było dla mnie to, że ta książka nie pyta tylko „co się stało?”, ale też „czy ty naprawdę chcesz wiedzieć?”. I to jest świetne pytanie, bo przecież nie każda prawda jest wygodna. Czasem odkrycie czegoś sprawia, że wszystko, co do tej pory wydawało się stabilne, nagle zaczyna się chwiać. Riley bardzo dobrze wykorzystuje ten motyw, bo nie daje czytelnikowi komfortu pełnej pewności. Zostawia lekki niepokój, ale taki dobry, literacki, który każe przewracać kolejne strony.

Dla mnie to była jedna z tych książek, po których ma się ochotę od razu wejść w następne tytuły autorki. I chyba właśnie to jest najlepsza rekomendacja. Nie dlatego, że „Sekret listu” był perfekcyjny. Tylko dlatego, że był wystarczająco dobry, żeby zostawić po sobie głód kolejnej historii.