Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Samotność i jej obrazy w języku
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Książka ta odpowiada na aktualne trendy w językoznawstwie, skupiając się na badaniach związanych z językiem i człowiekiem, dla którego język jest istotny. Prezentowana propozycja to przykład językoznawstwa humanistycznego, które doskonale nawiązuje do metodologii lubelskiej szkoły językoznawczej, uznawanej w polskiej nauce. Tematem badawczym jest tu leksem „samotność” oraz pokrewne mu wyrazy, które są interesujące z różnych perspektyw. Po pierwsze, językowej — analizowany leksem tworzy rozległe pole semantyczne z różnorodnymi relacjami pragmatycznymi i kulturowymi. Po drugie, temat ten ma też wymiar psychologii społecznej: jednostka doświadcza samotności w kontekście świata, innych ludzi, samego siebie i śmierci, która zawsze jest indywidualnym doświadczeniem. Te przeżycia znajdują swoje odbicie w języku. Człowiek, będąc istotą społeczną, z jednej strony odnajduje się w grupie, a z drugiej doświadcza izolacji, gdyż samotność jest immanentną częścią naszej indywidualności i wyjątkowości.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Książka ta odpowiada na aktualne trendy w językoznawstwie, skupiając się na badaniach związanych z językiem i człowiekiem, dla którego język jest istotny. Prezentowana propozycja to przykład językoznawstwa humanistycznego, które doskonale nawiązuje do metodologii lubelskiej szkoły językoznawczej, uznawanej w polskiej nauce. Tematem badawczym jest tu leksem „samotność” oraz pokrewne mu wyrazy, które są interesujące z różnych perspektyw. Po pierwsze, językowej — analizowany leksem tworzy rozległe pole semantyczne z różnorodnymi relacjami pragmatycznymi i kulturowymi. Po drugie, temat ten ma też wymiar psychologii społecznej: jednostka doświadcza samotności w kontekście świata, innych ludzi, samego siebie i śmierci, która zawsze jest indywidualnym doświadczeniem. Te przeżycia znajdują swoje odbicie w języku. Człowiek, będąc istotą społeczną, z jednej strony odnajduje się w grupie, a z drugiej doświadcza izolacji, gdyż samotność jest immanentną częścią naszej indywidualności i wyjątkowości.
