Ryngraf Najświętszej Maryi Panny

Ryngrafy, znane niegdyś jako kaplerze, miały znaczącą rolę w życiu polskich rycerzy, którzy nosili je pod zbroją lub strojem. Te symboliczne amulety, pierwotnie spełniające funkcję ochronną, z czasem przekształciły się w wyraz patriotyzmu i religijności, symbolizując modlitwę oraz obecność Bogarodzicy. Husaria, uznawana za jedną z najpotężniejszych formacji wojskowych, ozdabiała swoje zbroje mosiężnymi ryngrafami przedstawiającymi wizerunek Najświętszej Maryi Panny, zazwyczaj w formie Niepokalanego Poczęcia. Ryngrafy, wykonane z mosiądzu lub srebra, często przybierały kształt tarczy z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej lub Ostrobramskiej, wzbogacone o elementy heraldyczne. Zwyczaj ten zyskał na popularności w czasie konfederacji barskiej, kiedy to konfederaci w swojej pieśni podkreślali duchową więź ze słowami: "U Chrystusa - my na ordynansach - słudzy Maryi". Wartość ryngrafu, jako symbolu związku z Maryją i nadziei na wolność ojczyzny, ponownie wzrosła podczas powstania styczniowego. Powstańcy często zabierali ze sobą stare kaplerze i ryngrafy, które przechowywano w dworach, zanim wyruszyli do partyzanckich oddziałów. Podobnie w czasie I wojny światowej, matki przekazywały ryngrafy swoim synom udającym się na front, co stało się powszechne w polskich formacjach wojskowych. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, ryngraf z wizerunkiem Matki Boskiej był wręczany nowo mianowanym oficerom jako symboliczny element promocji lub w ramach podziękowania za wyjątkową służbę. Choć brakowało formalnych regulacji dotyczących wyglądu i sytuacji wręczenia ryngrafów, stały się one popularnym sposobem wyrażenia koleżeńskiego uznania.