Prześwity

Nad malowniczą Arkadią unosi się niewidoczne zagrożenie, które przypomina cień czającej się nicości. W tętniącym życiem ogrodzie, na terenie parku w Nieborowie, czy w sferze litewskich wspomnień z rodzinnych stron, swoje rządy sprawują Eros i Tanatos. Świat pełen namiętności, czułości oraz dobra jest przesiąknięty niepokojem, gdyż dociera do niego echo tragedii na Ukrainie, zauważalna jest brutalność i narastająca agresywność tych, którzy wydają rozkazy.Zanurzając się w najnowszy tom wierszy autorstwa Anny Piwkowskiej pod tytułem "Prześwity", warto pamiętać, że pierwotnym zamysłem było nazwanie go "Szczeliny". Oba te motywy przewijają się w wielu wierszach, pozwalając na przenikanie się czasów, przechodzenie od intensywnie przeżywanego momentu do ulotnej przeszłości – od chwili obecnej do odległej wieczności. Na niestabilnym piasku dostrzegamy zapis cierpienia przypominający klinowe pismo. Wiersze o odejściu bliskich poruszają serce, a jak zawsze u Piwkowskiej, zachwycają misternie uplecione rymy i subtelne rytmy. Przyjemność sprawia rozpoznawanie przemykających echa Sylvii Plath czy Anny Achmatowej.To poezja mocno zakorzeniona w kulturze, pełna refleksji nad kruszoną rzeczywistością, otwarta na cierpienie, ale jednocześnie celebrująca życie, wspólnotę i miłość.