Przeciw Czwartej Rzeczpospolitej. Publicystyka 2004–2007

Zbiór esejów jednego z czołowych polskich pisarzy politycznych, Waldemara Kuczyńskiego, otwiera intrygujące cytaty znalezione w sieci: „Jestem lumpen-liberałem aspirującym do łże-elit, tkwiącym w układzie i uprawiającym quasi-terror. Mój dziadek zakładał KPP i służył w Wehrmachcie, a prababcia była funkcjonariuszką carskiej Ochrany.” Kuczyński wyraża swoje poglądy w sposób zdecydowany i polemiczny, zawsze opierając się na solidnych faktach i szczegółach. Książka stanowi niezwykle aktualną lekturę na tło burzliwych wydarzeń politycznych, jakie miały miejsce w Polsce jesienią 2015 roku.Waldemar Kuczyński to nie tylko pisarz, ale również ekonomista i działacz polityczny. Ukończył Ekonomię Polityczną na Uniwersytecie Warszawskim i od 1959 roku był członkiem PZPR. Jednak już w 1966 roku został z niej usunięty, podobnie jak z asystentury na uniwersytecie. Od 1962 roku związany był z Klubem Modzelewskiego i Kuronia, który uznawano za niepokorny. W 1963 roku stał się obiektem zainteresowania SB, które nadało mu kryptonim „Rosomak”. Był jednym z więźniów wydarzeń z marca 1968 roku.W 1975 roku podpisał list protestacyjny przeciwko zmianom w Konstytucji, a od 1976 roku pisał dla nielegalnej prasy, takiej jak „Biuletyn Informacyjny” i „Robotnik”. Był jednym z założycieli Towarzystwa Kursów Naukowych w 1978 roku i wykładowcą w Latającym Uniwersytecie. W sierpniu 1980 roku uczestniczył w pracach Komisji Ekspertów przy Międzyzakładowym Komitecie Strajkowym w Gdańsku. Później był ekspertem Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” oraz zastępcą redaktora naczelnego „Tygodnika Solidarność”. Po internowaniu w grudniu 1981 roku, Kuczyński wyjechał do Paryża, gdzie pracował w Ecole des Hautes Etudes en Science Sociales oraz publikował w czasopismach takich jak „Aneks”, „Kultura”, „Kontakt” i „Nowy Dziennik”. Był także komentatorem dla Radia Wolna Europa i BBC.W 1989 roku objął funkcję szefa zespołu doradców premiera Tadeusza Mazowieckiego, a później pełnił rolę ministra przekształceń własnościowych. Brał udział w tworzeniu Unii Demokratycznej i Unii Wolności, a od 1999 do 2001 roku był głównym doradcą ekonomicznym premiera Jerzego Buzka. Pełnił także funkcję redaktora naczelnego księgi „Dziesięciolecie Polski Niepodległej 1989-1999”. W swojej karierze opublikował wiele książek, w tym „Po wielkim skoku” (1979, reedycja 2012), „Obóz” (1983), „Zwierzenia zausznika” (1992), „Agonia Systemu” (1996), „Burza nad Wisłą” (2002), „Solidarność u władzy” (2010) oraz „Solidarność w opozycji” (2012). Nagrodzony został Peryklesem w 2014 roku i uhonorowany krzyżem oficerskim (2001) oraz komandorskim (2011) Orderu Odrodzenia Polski.