Polskie armaty przeciwlotnicze 75 mm wz. 3637 i 40 mm Bofors

Książka szczegółowo opisuje historię powstania oraz rolę w działaniach bojowych dwóch kluczowych polskich armat przeciwlotniczych używanych podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku: armaty wz. 36/37 kal. 75 mm i Boforsa wz. 36 kal. 40 mm. Te dwie konstrukcje stanowiły główną broń przeciwlotniczą Wojska Polskiego w tych dramatycznych czasach. Działo kal. 40 mm zostało opracowane przez szwedzką firmę Bofors na początku lat 30. XX wieku i zyskało opinię doskonałej konstrukcji, której licencję wykupiły takie kraje jak Belgia, Norwegia, USA, Wielka Brytania, Związek Radziecki, a w 1935 roku także Polska, rozpoczynając produkcję w Starachowickich Zakładach Górniczych S.A. Do wybuchu wojny w 1939 roku polska armia zdążyła otrzymać 358 takich dział, choć docelowo planowano zakup 638 sztuk. Kilka miesięcy przed wojną sprzedano za granicę około 168 tych dział. Żołnierze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie ponownie zetknęli się z armatami Bofors w formowanych jednostkach w Wielkiej Brytanii, na Bliskim Wschodzie i we Włoszech, w tym w 1 Dywizji Pancernej. Armata kal. 75 mm była znacznie bardziej potężna i została stworzona przez Starachowickie Zakłady Górnicze S.A. w połowie lat 30. na zlecenie Ministerstwa Spraw Wojskowych. Choć potrzeby Wojska Polskiego oszacowano na 460 sztuk, do początku września 1939 roku dostarczono jedynie 52 armaty tego typu, które użyto do obrony Warszawy, Lublina, Łucka, Stanisławowa i w działaniach przeciw niemieckiej broni pancernej.