Pokrzywy

"Pokrzywy" to intrygująca opowieść obyczajowa, która przenosi nas na polskie blokowisko lat dziewięćdziesiątych. Zamknięta w formie swoistej telenoweli obrazkowej, miesza wątki tragedii, humoru, dojrzałości i śmierci. Gdyby złączyć elementy z "W labiryncie", "Domu" i "Zmory" Zegadłowicza, moglibyśmy otrzymać coś zupełnie nieprzewidywalnego — jak "Pokrzywy".Autor, podobnie jak w debiutanckiej pracy "Renata", kreśli obraz rodzimej scenerii twardą, czarną kreską. Historia wyłania się z chaosu współczesności, dziecięcych lęków, plotek oraz sensacyjnych relacji. W ten sposób wyłania się fascynujący socjologiczny portret kraju po transformacji, który łączy tradycyjną demonologię z postaciami z telewizji, miesza brutalne realia policyjnych raportów z poetycką abstrakcją.Jakub Woynarowski dodaje, że gdyby Bolesław Chrobry miał równie przekonujące wizje Polski co Chromry, to może uniknęlibyśmy feudalnego rozdrobnienia i innych historycznych klęsk. Wizja Ziemowita Szczerka pozostawia nas z pytaniem o to, jak mogłaby wyglądać alternatywna historia naszego kraju, gdyby rozwój polskich dziejów przebiegał inną drogą.