Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Pod znakiem Saturna
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Pierwsze polskie wydanie znanego zbioru esejów autorstwa Susan Sontag doskonale wprowadza czytelnika w świat literatury i sztuki, ukazując związki między estetyką a etyką. Amerykańska eseistka prezentuje portrety kilku wybitnych twórców, takich jak Walter Benjamin, Elias Canetti i Antonin Artaud, analizując jednocześnie źródła fascynacji popkulturowej faszyzmem oraz udzielając krytycznego spojrzenia na działania Leni Riefenstahl. Sontag eksploruje tematykę sztuki i jej wpływu na społeczeństwo, podejmując próby zachowania jej destrukcyjnej siły, pomimo prób neutralizacji przez podziw i praktyczne zastosowanie, o czym wspomina w eseju poświęconym Artaudowi. Niektóre teksty mają bardziej osobisty wymiar, jak wspomnienia o Paulu Goodmanie i Rolandzie Barthesie, inne skupiają się na interpretacji dzieł. Wszystkie łączy głęboka refleksja i namiętność autorki, która pragnie, by poprzez jej pisanie sztuka nie została zneutralizowana, lecz by wciąż mogła zachować swoją moc burzenia.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Pierwsze polskie wydanie znanego zbioru esejów autorstwa Susan Sontag doskonale wprowadza czytelnika w świat literatury i sztuki, ukazując związki między estetyką a etyką. Amerykańska eseistka prezentuje portrety kilku wybitnych twórców, takich jak Walter Benjamin, Elias Canetti i Antonin Artaud, analizując jednocześnie źródła fascynacji popkulturowej faszyzmem oraz udzielając krytycznego spojrzenia na działania Leni Riefenstahl. Sontag eksploruje tematykę sztuki i jej wpływu na społeczeństwo, podejmując próby zachowania jej destrukcyjnej siły, pomimo prób neutralizacji przez podziw i praktyczne zastosowanie, o czym wspomina w eseju poświęconym Artaudowi. Niektóre teksty mają bardziej osobisty wymiar, jak wspomnienia o Paulu Goodmanie i Rolandzie Barthesie, inne skupiają się na interpretacji dzieł. Wszystkie łączy głęboka refleksja i namiętność autorki, która pragnie, by poprzez jej pisanie sztuka nie została zneutralizowana, lecz by wciąż mogła zachować swoją moc burzenia.
