Piramidy. Świat Dysku. Tom 7

"Piramidy" nie otrzymały wystarczająco dużo pochwał. Wciśnięta pomiędzy dwie znacznie popularniejsze książki - "Trzy wiedźmy" oraz "Straż! Straż!", siódma część seria cierpi na niedocenienie. To książka, która mijasz palcem, gdy przesuwasz palcem po pionowych grzbietach pozycji ustawionych na półce w księgarni, chcąc wydać swoje ciężko zarobione 40 zł. "Piramidy" są również pozycją, którą z trudem ujrzysz w księgarni, bo miejsce zajmują książki o zdecydowanie wyższym popycie. Więc po tę część sięgniesz jeśli jesteś wiernym czytelnikiem i czytasz w kolejności publikacji lub początkującym, który przypadkowo zacznie przygodę ze dyskowym światem od tej części.

W Piramidach dzieje się wiele, ale niewiele z tego, czego można się spodziewać. Podsumowując, nie ma czarodziejów, nie ma czarownic, nie ma wyróżniającej się postaci większej niż życie, nie ma wyraźnych czarnych charakterów, nie ma par o odwrotnych osobowościach, nie ma rozbudowanego budowania świata, nie ma przygód w podróży, nie ma aktywnego systemu magii i jest tylko luźno związana z Ankh-Morpork. P

Pozbawienie tych elementów, lub ich kombinacji, które można znaleźć we wcześniejszych tomach jest być może próbą pokazania, w jaki sposób pójście w kierunku bardziej erudycyjnych tematów filozoficznych i mniejszego polegania na magicznych sztuczkach może przemówić do szybko rosnącej i bardziej wytrawnej grupy czytelników. Nie jest mi wiadomo, czy książki zostały wydane w kolejności, w jakiej zostały napisane. Czy Piramidy (1989) zostałyby lepiej przyjęte przez publiczność przygotowaną na głębsze dzieła w tym samym duchu tematycznym, gdyby zostały wydane po "Pomniejszych bóstwach"(1992), które są powszechnie uznawane za jedną z najlepszych książek Pratchetta? I odwrotnie, czy Piramidy były celowym wstępem do Małych bogów?

"Piramidy" nie są całkowicie obce pod względem scenerii. Bezwstydnie czerpią ze starożytnego Egiptu i w humorystyczny sposób przenosi jego kulturową esencję do maleńkiego królestwa o nazwie Djelibeybi. Pratchett z charakterystyczną dla siebie niekrzykliwą manierą dziurawi religijne dogmaty i wiekowe tradycje, cicho nazywając praktykę ślepej wiary szkodliwą dla gospodarki i nowoczesności. Czas stoi w miejscu w tym zacofanym państwie, jak gdyby Djelibeybi zostało zamknięte w piramidzie.

Jednak, jak czas pokaże, nic nie jest stałe, oprócz zmian. Po śmierci ojca, książę Teppicpowraca do domu po służbie jako zabójca w Ankh-Morpork. Możesz zabrać Teppica z Djelibeybi, ale nie możesz zabrać Djelibeybi z Teppica. Rządził jak jego ojciec i przodkowie, z ignorancją i posłuszeństwem, dopóki czas nie ujawnił, że cywilizacja jest na skraju zepsucia i bardzo potrzebuje króla, który by przywrócił czasy świetności.

Zawsze fascynowali mnie starożytni Egipcjanie - cała ich kultura jest tak tajemnicza i obca naszej, a jednak czasem trzeba przyznać, że to, co robili, nie ma sensu - i Sir Terry porusza tę kwestię w genialny sposób.
Uwielbiam pomysł, że wielbłądy, najwięksi żyjący matematycy, powołali do życia Królestwo, ponieważ byli spragnieni - i że od tego czasu wszystko jest robione, ponieważ zawsze było robione w ten sposób. Osobą dbającą o to jest Dios, po pierwsze archetypiczny zły arcykapłan, ale także postać pod wieloma względami żałosna, zwłaszcza pod koniec książki.

Zgadzam się, że nie jest to najzabawniejsza z książek Świata Dysku, ale uważam, że jest zdecydowanie najmądrzejsza. I nadal jest w niej kilka całkiem zabawnych żartów - wystarczy się zatrzymać i zastanowić, jak wymawia się wiele nazw i miast, aby zobaczyć, jak zręcznie Sir Terry użył swojego słownego rzemiosła.

Jeśli jesteś zakręcony na punkcie Egiptu i dowcipnych bezmózgich mumiach, to "Piramidy" powinny być Twoją lekturą must-have.

Moim zdaniem, pierwsze prawdziwe arcydzieło serii Świata Dysku. Po raz pierwszy chyba Pratchett zdaje się całkowicie panować nad swoją prozą, postaciami, fabułą, strukturą i tempem, nad wszystkim. Jest to również, między innymi, jedno z jego bardziej bogatych intelektualnie dzieł, w którym rozważa kwestie religii, rytuału i wiary, tradycji i postępu oraz tożsamości. Od dawna jestem uzależniona od książek Sir Terry'ego Pratchetta, a ta naprawdę przekracza kilka granic. Jak większość jego wczesnych książek, jest zbudowana wokół rzeczy, które znamy, kochamy, lub po prostu uważamy za oczywiste - z wyjątkiem tego, że idzie o krok dalej, a zwykłe staje się niezwykłe. Jej miejsce w panteonie powieści Świata Dysku jest tak bardzo w tyle, nie z powodu jakichkolwiek niedociągnięć z jej strony, ale z powodu jej podobieństwa w wielu tematach i szczegółach do późniejszych i bardziej znanych "Pomniejszych bóstw".

Teppic, będący pierwszym w kolejce do tronu, został wysłany za granicę, aby odbyć nauki zawodu, który okazałby się przydatny w ówczesnych latach. Jego rodzina wydała pieniążki na szkołę skrytobójców. Teppic wszystko pozdawał, miał jakieś umiejętności, dostał licencję, ale miał jeden malutki problem. Jego moralność nie pozwalała mu zabijać. Wkrótce ginie jego ojciec, a Teppic zostaje faraonem. Całkiem nieźle, jak na młodego chłopaka. Ojciec zostawił mu królestwo Djelibeybi (czy jakoś tak), będące karykaturą Egiptu, w opłakanym stanie. Teppic chce przywrócić porządek, ale stają mu na drodze brak finansów i nijaki kapłan Dios. Właściwie faraon nie jest rzeczywistym władcą królestwa. Najwięcej do powiedzenia mają kapłani.

Akcja toczy się w przyjemnym tempie i choć nie kończy się tak gładko jak fabuła "Trzech wiedźm", zakończenie książki ratuje epilog, który zapewnia więcej niż zadowalające zamknięcie tematyczne. Pewnie zadajecie sobie pytanie komu najbardziej dostaje się w tej części? Dużo tego. Pratchett kpi z religii, matematyków i filozofów. Nie podobają mu się starożytne ustroje, architekci i stereotypy. W tej historii czytelnik rozpozna wiele znanych legend, kilka mitologicznych stworzeń i dowie się, dlaczego budowa naprawdę ogromnej piramidy nie jest dobrym pomysłem. Rozbroił mnie wielce utalentowany wielbłąd, będący z matematyką za pan brat, o imieniu "Ty Draniu". Jak się okazuje wszystkie wielbłądy lubują się i błyszczą w dziedzinie całek i granic, lecz się z tym kryją.

Tak, to prawda. Najlepsza książka Pratchetta od czasów poprzedniej! Kolejna świetnie napisana, z doskonałymi bohaterami i ciekawą fabułą. Choć to stosunkowo krótka książeczka, to została wypełniona treścią w 110%. Bardzo, bardzo polecam.

PS. Do tej pory zwrot "Ty draniu" kojarzył mi się wyłącznie z "Chłopakami do wzięcia". Teraz będę najpierw myśleć o wielbłądzie :D

"Piramidy" nie otrzymały wystarczająco dużo pochwał. Wciśnięta pomiędzy dwie znacznie popularniejsze książki - "Trzy wiedźmy" oraz "Straż! Straż!", siódma część seria cierpi na niedocenienie. To książka, która mijasz palcem, gdy przesuwasz palcem po pionowych grzbietach pozycji ustawionych na półce w księgarni, chcąc wydać swoje ciężko zarobione 40 zł. "Piramidy" są również pozycją, którą z trudem ujrzysz w księgarni, bo miejsce zajmują książki o zdecydowanie wyższym popycie. Więc po tę część sięgniesz jeśli jesteś wiernym czytelnikiem i czytasz w kolejności publikacji lub początkującym, który przypadkowo zacznie przygodę ze dyskowym światem od tej części.

W Piramidach dzieje się wiele, ale niewiele z tego, czego można się spodziewać. Podsumowując, nie ma czarodziejów, nie ma czarownic, nie ma wyróżniającej się postaci większej niż życie, nie ma wyraźnych czarnych charakterów, nie ma par o odwrotnych osobowościach, nie ma rozbudowanego budowania świata, nie ma przygód w podróży, nie ma aktywnego systemu magii i jest tylko luźno związana z Ankh-Morpork. P

Pozbawienie tych elementów, lub ich kombinacji, które można znaleźć we wcześniejszych tomach jest być może próbą pokazania, w jaki sposób pójście w kierunku bardziej erudycyjnych tematów filozoficznych i mniejszego polegania na magicznych sztuczkach może przemówić do szybko rosnącej i bardziej wytrawnej grupy czytelników. Nie jest mi wiadomo, czy książki zostały wydane w kolejności, w jakiej zostały napisane. Czy Piramidy (1989) zostałyby lepiej przyjęte przez publiczność przygotowaną na głębsze dzieła w tym samym duchu tematycznym, gdyby zostały wydane po "Pomniejszych bóstwach"(1992), które są powszechnie uznawane za jedną z najlepszych książek Pratchetta? I odwrotnie, czy Piramidy były celowym wstępem do Małych bogów?

"Piramidy" nie są całkowicie obce pod względem scenerii. Bezwstydnie czerpią ze starożytnego Egiptu i w humorystyczny sposób przenosi jego kulturową esencję do maleńkiego królestwa o nazwie Djelibeybi. Pratchett z charakterystyczną dla siebie niekrzykliwą manierą dziurawi religijne dogmaty i wiekowe tradycje, cicho nazywając praktykę ślepej wiary szkodliwą dla gospodarki i nowoczesności. Czas stoi w miejscu w tym zacofanym państwie, jak gdyby Djelibeybi zostało zamknięte w piramidzie.

Jednak, jak czas pokaże, nic nie jest stałe, oprócz zmian. Po śmierci ojca, książę Teppicpowraca do domu po służbie jako zabójca w Ankh-Morpork. Możesz zabrać Teppica z Djelibeybi, ale nie możesz zabrać Djelibeybi z Teppica. Rządził jak jego ojciec i przodkowie, z ignorancją i posłuszeństwem, dopóki czas nie ujawnił, że cywilizacja jest na skraju zepsucia i bardzo potrzebuje króla, który by przywrócił czasy świetności.

Zawsze fascynowali mnie starożytni Egipcjanie - cała ich kultura jest tak tajemnicza i obca naszej, a jednak czasem trzeba przyznać, że to, co robili, nie ma sensu - i Sir Terry porusza tę kwestię w genialny sposób.
Uwielbiam pomysł, że wielbłądy, najwięksi żyjący matematycy, powołali do życia Królestwo, ponieważ byli spragnieni - i że od tego czasu wszystko jest robione, ponieważ zawsze było robione w ten sposób. Osobą dbającą o to jest Dios, po pierwsze archetypiczny zły arcykapłan, ale także postać pod wieloma względami żałosna, zwłaszcza pod koniec książki.

Zgadzam się, że nie jest to najzabawniejsza z książek Świata Dysku, ale uważam, że jest zdecydowanie najmądrzejsza. I nadal jest w niej kilka całkiem zabawnych żartów - wystarczy się zatrzymać i zastanowić, jak wymawia się wiele nazw i miast, aby zobaczyć, jak zręcznie Sir Terry użył swojego słownego rzemiosła.

Jeśli jesteś zakręcony na punkcie Egiptu i dowcipnych bezmózgich mumiach, to "Piramidy" powinny być Twoją lekturą must-have.

Moim zdaniem, pierwsze prawdziwe arcydzieło serii Świata Dysku. Po raz pierwszy chyba Pratchett zdaje się całkowicie panować nad swoją prozą, postaciami, fabułą, strukturą i tempem, nad wszystkim. Jest to również, między innymi, jedno z jego bardziej bogatych intelektualnie dzieł, w którym rozważa kwestie religii, rytuału i wiary, tradycji i postępu oraz tożsamości. Od dawna jestem uzależniona od książek Sir Terry'ego Pratchetta, a ta naprawdę przekracza kilka granic. Jak większość jego wczesnych książek, jest zbudowana wokół rzeczy, które znamy, kochamy, lub po prostu uważamy za oczywiste - z wyjątkiem tego, że idzie o krok dalej, a zwykłe staje się niezwykłe. Jej miejsce w panteonie powieści Świata Dysku jest tak bardzo w tyle, nie z powodu jakichkolwiek niedociągnięć z jej strony, ale z powodu jej podobieństwa w wielu tematach i szczegółach do późniejszych i bardziej znanych "Pomniejszych bóstw".

Teppic, będący pierwszym w kolejce do tronu, został wysłany za granicę, aby odbyć nauki zawodu, który okazałby się przydatny w ówczesnych latach. Jego rodzina wydała pieniążki na szkołę skrytobójców. Teppic wszystko pozdawał, miał jakieś umiejętności, dostał licencję, ale miał jeden malutki problem. Jego moralność nie pozwalała mu zabijać. Wkrótce ginie jego ojciec, a Teppic zostaje faraonem. Całkiem nieźle, jak na młodego chłopaka. Ojciec zostawił mu królestwo Djelibeybi (czy jakoś tak), będące karykaturą Egiptu, w opłakanym stanie. Teppic chce przywrócić porządek, ale stają mu na drodze brak finansów i nijaki kapłan Dios. Właściwie faraon nie jest rzeczywistym władcą królestwa. Najwięcej do powiedzenia mają kapłani.

Akcja toczy się w przyjemnym tempie i choć nie kończy się tak gładko jak fabuła "Trzech wiedźm", zakończenie książki ratuje epilog, który zapewnia więcej niż zadowalające zamknięcie tematyczne. Pewnie zadajecie sobie pytanie komu najbardziej dostaje się w tej części? Dużo tego. Pratchett kpi z religii, matematyków i filozofów. Nie podobają mu się starożytne ustroje, architekci i stereotypy. W tej historii czytelnik rozpozna wiele znanych legend, kilka mitologicznych stworzeń i dowie się, dlaczego budowa naprawdę ogromnej piramidy nie jest dobrym pomysłem. Rozbroił mnie wielce utalentowany wielbłąd, będący z matematyką za pan brat, o imieniu "Ty Draniu". Jak się okazuje wszystkie wielbłądy lubują się i błyszczą w dziedzinie całek i granic, lecz się z tym kryją.

Tak, to prawda. Najlepsza książka Pratchetta od czasów poprzedniej! Kolejna świetnie napisana, z doskonałymi bohaterami i ciekawą fabułą. Choć to stosunkowo krótka książeczka, to została wypełniona treścią w 110%. Bardzo, bardzo polecam.

PS. Do tej pory zwrot "Ty draniu" kojarzył mi się wyłącznie z "Chłopakami do wzięcia". Teraz będę najpierw myśleć o wielbłądzie :D