Piękna rupieciarnia

Bohumil Hrabal jest postacią kultową w literaturze, niezrównanym opowiadaczem, który potrafi dostrzegać magię w codzienności, a przy tym niezwykle skutecznie ukrywać się w swoich dziełach. Autor kreuje szereg fascynujących postaci, które wydają się być odbiciem jego samego – czy to w postaci gadatliwego wujka Pepiego, szalonego, lecz czułego barbarzyńcy Boudnika, czy też niedojrzałego kelnera Jana Dziecięcia. W tych wszystkich postaciach widnieje echo samego Hrabala.W "Pięknej rupieciarni" Hrabal odsłania się przed czytelnikami, dzieląc się swoimi przemyśleniami poprzez eseje, wywiady, relacje z podróży i listy. Ukazuje się tutaj jako filozof i miłośnik sztuki, intelektualista obdarzony autoironią. Staje przed nami jako mieszkaniec Pragi, który chętnie spędza czas w doborowym towarzystwie literackim, na przykład Pounda, Schopenhauera, Eliota czy Pollocka. To również opowieść o zachwycie nad światem, a jednocześnie głos minionej epoki, której koniec przypadł na moment tragiczny pod szpitalnymi oknami na Bulovce, w wyniku samobójczej śmierci autora.Książka ta uwodzi czytelnika swoim nieposkromionym stylem narracji, wciągając go w niekończącą się rozmowę, która wciąga i fascynuje. Jak zauważa Mariusz Szczygieł w "Gazecie Wyborczej", taka narracyjna orgia może nie przypaść do gustu, gdy się ją obserwuje z zewnątrz, ale gdy już się w nią wpadnie, trudno się oprzeć jej urokowi i intensywności.