Pejzaż Gnojnej Góry

Swen Czachorowski, znany zarówno jako poeta, aktor, jak i prozaik, pozostaje dziś postacią nieco zapomnianą, mimo swojej fascynującej twórczości. Bliski przyjaciel Mirona Białoszewskiego oraz współpracownik Jerzego Osterwy, Czachorowski zadebiutował literacko z opóźnieniem, co nie oddaje w pełni jego geniuszu. Z Białoszewskim łączyły go nie tylko wspomnienia z czasów okupacji, ale również wspólne muzyczne, malarskie i teatralne pasje, a także zamiłowanie do miejskich peryferii, kulturalnych obrzeży i elementów uznawanych za kicz.Jednym z kluczowych dzieł Czachorowskiego jest "Pejzaż Gnojnej Góry", które doskonale ilustruje jego unikalny styl. Ta eksperymentalna kompozycja łączy w sobie cechy noveau roman, prozy poetyckiej oraz narrację przypominającą nagrania magnetofonowe. Jak zauważył Władysław Terlecki, jego proza jest wysoce ozdobna, niemal barokowa, i choć czasami może przypominać chaotyczny bałagan, jest niezwykle wyrafinowana. Czachorowski miał dar tworzenia dźwiękonaśladowczych zestawień słów, które mimo swej dziwaczności niosły ze sobą coś głęboko mazowieckiego.Instytut Wydawniczy PIW odświeża to literackie arcydzieło awangardy, które powstało w połowie lat 50., a na publikację musiało czekać aż do 1968 roku.