Paralele i parantele

Ta książka oferuje wiele sposobów na jej odkrycie. Można ją czytać jako tom poświęcony Witoldowi Gombrowiczowi, mimo że nie każda część dotyczy go bezpośrednio. Istotą jednak są intertekstualne powiązania, które poruszają kluczowe kwestie z jego myśli filozoficznej i literackiej. Na przykład, relacja prywatne – publiczne w rozdziale o Montaigne’u jest kluczowa dla zrozumienia poetyki "Dziennika". Podobnie, rozdziały dotyczące Gide’a eksplorują pojęcia szczerości i nieszczerości. Kafka i Heidegger skupiają się na relacji człowiek – zwierzę, zaś dyskusja o Sartre’e wprowadza tematy autentyczności i zaangażowanej literatury. Analiza Geneta bada intencje autorskie i poetykę homoerotyczną, natomiast część poświęcona Bernhardowi dotyka resentymentu. Z Burgesssem rozważana jest kwestia wolnej woli, a przy Kunderze zagadnienia modernizmu i męskości.Różne podejścia do twórców pokazują Gombrowicza jako punkt odniesienia. Pewni autorzy, jak Montaigne, Kafka, czy Sartre, stanowią inspirację dla Gombrowicza, podczas gdy inni, jak Bernhard i Kundera, sami się nim inspirowali bądź komentowali jego twórczość. Choć Burgess nie ma bezpośrednich więzi z Gombrowiczem, autor szkicuje interesującą paralelę. Książka Bieleckiego, jak recenzuje prof. Marek Zaleski, jest dowodem na globalne interakcje literackie, ukazując światowy wymiar i erudycyjność twórczości Gombrowicza, oferując nowe, fascynujące spotkania w literackiej przestrzeni.