Nowolipie. Najpiękniejsze lata

Józef Hen, w swojej znakomitej prozie, przedstawia pełne nostalgii wspomnienia z dzieciństwa i młodych lat. Ta kronika trudnych czasów ukazuje ludzi wplątanych w biegi historii, często zmuszonych do dramatycznych zmagań, a potem gotowych o nich opowiadać. Hen, dzięki swojej wrażliwej naturze i literackim talentom, wydaje się być przeznaczony do roli kronikarza tamtych lat, którą starannie przygotowywał, doskonaląc swoje pisarskie umiejętności i zdolności obserwacyjne. Przedstawia proces dojrzewania, przechodzenia z dzieciństwa do młodości, poprzez różnorodne doświadczenia, które przybierają różne rozmiary i znaczenia.Timothy Snyder wyraża przekonanie, że opowieść Hena o żydowskim świecie przedwojennej Warszawy jest jedyna w swoim rodzaju, łącząc szczegółowość i literackie piękno w sposobie, który zasługuje na to, by być pielęgnowanym i zachowanym w pamięci.Hen, odnosząc się do wspomnień związanych z Wielkim Strachem, przywołuje swoje doświadczenia ze szkolnych lat, kiedy stykał się z ofiarami tamtych strasznych czasów i ich opowieściami. Podkreśla, że chociaż niektórzy mogą uważać jego wspomnienia za nietypowe, świat tamtych lat był pełen różnorodnych doświadczeń, których nie można sprowadzić do jednorodnej narracji. Każde miejsce – Moskwa, Kołyma, Lwów czy Dąbrowica – miało swoje odrębne realia i ludzkie reakcje. Hen stara się przywołać te różnice, pozostawiając resztę do refleksji swoich czytelników.