Nowoczesność i egzotyka. Praktyki podróżopisarskie

Książka ta zajmuje się analizą polskich relacji z podróży do Afryki, Ameryki Południowej i Azji, które powstały w latach 1918-1939. W ramach badania uwzględniono różnorodne formy i style tych publikacji, zarówno te wciąż obecne w świadomości czytelników, jak i te zapomniane. Główną rolę w tej pracy odgrywają dwa kluczowe pojęcia: nowoczesność i egzotyka, które splatają się w opisach podróży międzywojennej Polski. Analiza obejmuje różnorodne aspekty, takie jak sposób podróżowania, wykorzystywane środki transportu oraz związki z polskimi aspiracjami kolonialnymi okresu Drugiej Rzeczypospolitej. Dzięki temu wyłania się szeroki obraz polskiej literatury podróżniczej z tamtego czasu, co pozwala na poszerzenie wiedzy o historii pisarstwa niefikcjonalnego.Mikołaj Paczkowski, literaturoznawca, rozpatruje te materiały w kontekście kulturowym, co umożliwia mu przedstawienie różnych autorów, niezależnie od ich popularności czy uznania. Jego książka o charakterze interdyscyplinarnym, bazuje na różnych narzędziach badawczych i może zainteresować nie tylko polonistów, ale także osoby zainteresowane historią, społeczeństwem i polityką Drugiej Rzeczypospolitej, antropologią podróży, dziejami turystyki oraz meandrami kolonializmu. Mikołaj Paczkowski jest doktorem, literaturoznawcą i kulturoznawcą, który prowadzi projekt grantowy „Nowoczesność i egzotyka. Podróżopisarstwo polskie w dwudziestoleciu międzywojennym” na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jest także związany z Biblioteką Narodową w Warszawie. Jego badania koncentrują się na historii literatury i kultury artystycznej XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem okresu międzywojennego, oraz na komparatystyce i antropologicznych kontekstach w literaturoznawstwie. Publikuje w takich czasopismach jak „Porównania”, „Zagadnienia Rodzajów Literackich” czy „Postscriptum Polonistyczne”.