Nieustraszeni

„Nieustraszeni” to romans sensacyjny z teksańskim kurzem w tle i taką dawką akcji, że chwilami miałam wrażenie, że czytam bardziej o operacji przeciwko kartelowi niż o dojrzewaniu uczucia. To tom 36 cyklu Long Tall Texans, a po polsku wyszedł jako „Nieustraszeni” (oryginalny tytuł „Fearless”). I od razu uprzedzę: jeśli szukasz Palmer w wersji bardzo relacyjnej, z dużą ilością scen, w których bohaterowie rozmawiają i buchają emocjami, to ta książka może cię lekko wytrącić z równowagi.​

Zacznę od tego, co mnie najbardziej zaskoczyło, czyli od mojego stosunku do Rodrigo. Zwykle u Palmer męscy bohaterowie są surowi, ale w środku do złamania. Tutaj Rodrigo Ramirez bywa dla mnie trudniejszy do polubienia, bo jest agentem pod przykrywką i część jego zachowań ma ten chłodny, służbowy posmak. W dodatku, jeśli nie zna się wcześniejszych wątków serii, łatwo go odebrać jako typka zbyt pewnego siebie, a nawet irytującego, zanim zacznie się rozumieć, skąd u niego te ostre krawędzie. Nawet w opiniach czytelniczek widać, że część osób go nie znosi, a część rozumie, jeśli czytała wcześniejsze tomy.​

Fabuła jest mocno osadzona w akcji. Rodrigo, agent specjalny, trafia na teksańską farmę w tajnej misji, bo podejrzewa się tam szajkę szmuglującą narkotyki z Meksyku. I to nie jest tylko tło, to jest kręgosłup historii. Gloryanne, współwłaścicielka majątku, z pozoru nieśmiała, ale tak naprawdę silna i uważna, szybko zaczyna podejrzewać, że nowy pracownik nie jest tym, za kogo się podaje. Z tego wynika napięcie, które lubię: ona nie jest naiwna, on nie może mówić prawdy, a między nimi i tak zaczyna iskrzyć.​

Gloryanne to dla mnie najmocniejszy punkt tej książki. Lubię bohaterki, które są ciche, ale nie bez charakteru. Ona ma w sobie wewnętrzny kręgosłup, obserwuje, wyciąga wnioski, nie pędzi na ślepo. Przy takim natężeniu akcji to ważne, bo Gloryanne nie ginie w tle, tylko trzyma swoją linię. I to jej kibicowałam najbardziej, nawet wtedy, gdy Rodrigo działał mi na nerwy.

No właśnie, proporcje. Dużo się tu dzieje i to jest fakt. Gang, przemyt, śledztwo, zagrożenie, broń. Tych elementów jest sporo i one są poprowadzone sprawnie, więc książkę czyta się szybko, niemal „odcinkowo”. Ale ja mam w romansach jedną potrzebę, której nie da się oszukać: chcę widzieć, jak relacja rośnie nie tylko z adrenaliny. Tu miałam niedosyt scen budujących bliskość w sposób spokojniejszy. Chemia jest zaznaczona, fascynacja też, ale czasem miałam wrażenie, że uczucie jest wciśnięte między kolejne zwroty akcji, zamiast być osią, wokół której wszystko krąży.

To też książka, w której czuć „serię”. Jest sporo postaci drugoplanowych, jest poczucie, że Jacobsville to mały wszechświat, gdzie ludzie wracają, znają się, mają historię. Dla fanek cyklu to plus, bo to jak spotkanie starych znajomych. Dla nowych czytelniczek może to być lekko męczące, bo niektóre relacje i aluzje przelatują nad głową.

Jak więc oceniam „Nieustraszonych” jako dojrzała czytelniczka romansideł? To dobra, wciągająca książka na wieczór, zwłaszcza jeśli masz ochotę na romans z kryminalnym zacięciem. Nie jest to jednak tytuł, po którym będę wracała do ulubionych scen miłosnych, bo tych scen „tylko dla nich” jest dla mnie za mało.