Niebieski sztandar. Powieść o przygodach chrześcijanina, muzułmanina i poganina w czasach wypraw krzyżowych

Leon Cahun to postać nieznana polskim czytelnikom, choć jego życie i twórczość rozwijały się w czasach, gdy kształtowała się nowoczesna Europa. Francuz żydowskiego pochodzenia z Alzacji, Cahun wspierał politykę III Republiki, związaną z dążeniami Turków i ich lidera Kemala Paszy. Najwięcej uwagi poświęcał w swoich książkach ludom Azji oraz ich wpływowi na europejską kulturę, politykę i cywilizację. Przez losy bohaterów mongolskiej armii, Cahun ukazuje głębokie przemiany, jakie XIII wiek przyniósł Euroazji. Był znany z precyzyjnych opisów, zarówno topograficznych, jak i ekonomicznych czy militarnych, a także z doskonałego rozumienia psychiki postaci. Jego sympatia wobec ludów azjatyckich wynikała bardziej z politycznych kalkulacji Francji niż z osobistych sentymentów, co odzwierciedlało szersze działania dyplomatyczne i szpiegowskie. Pracując w Bibliotece Mazarin i podróżując po Bliskim Wschodzie, stał się ekspertem w tej dziedzinie. Spośród jego powieści, dwie dotyczą najazdów mongolskich na Europę, jedna życia w korpusie janczarów, a kolejna traktuje o wyprawach fenickich żeglarzy. Był szczególnie ceniony przez Kemala Paszę, na którego życzenie w Stambule postawiono mu pomnik. Dziś, gdy azjatyckie narody znowu mają znaczący wpływ w Europie, warto przypomnieć sobie jego dorobek i zastanowić się, czy potrafimy je rozumieć tak, jak rozumiał je Leon Cahun – doświadczony polityk i przebiegły agent.