Nic nie rani tak jak miłość

Naczytałam się wiele pozytywnych opinii na temat książek Paige Toon i zdecydowałam, że “Nic nie rani tak jak miłość” będzie moim pierwszym wyborem. Niestety z ręką na sercu muszę przyznać, że ta pozycja była jednym z największych rozczarowań czytelniczych ostatniego czasu.
Historia przedstawia losy Wren, dziewczyny, która w przykry sposób dowiaduje się o tym, że jej narzeczony zamierza zostawić ją dla innej. Po jakimś czasie uzmysławia sobie, że powinna zrobić sobie krótką przerwę od mieszkania w tej samej miejscowości co były narzeczony i wyjeżdża w odwiedziny do swojego ojca. Akcja powieści przenosi nas z Wielkiej Brytanii do Stanów Zjednoczonych, do niewielkiego, uroczego miasteczka. To właśnie tutaj Wren poznaje Andersa, syna małżeństwa, którego farma graniczy z farmą jej rodziny.

Z plusów zdecydowanie podoba mi się osadzenie fabuły na farmie, a także wszystkie wątki, które dotyczą ogrodnictwa i rolnictwa. Jest to dla mnie dosyć nowe środowisko w książkach, stąd uważam ten pomysł za bardzo oryginalny. Przedstawienie relacji Wren z przyrodnią siostrą Bailey, ojcem oraz macochą również zasługuje na solidny plus. Autorka dobrze przedstawiła tutaj sytuację dziecka, które było świadkiem rozwodu rodziców oraz dostosowania się do nowej rodziny ojca. Podoba mi się, że nie wszystko wygląda tutaj kolorowo, a bohaterowie mają okazję przepracować głęboko schowane rany. Nieco ciepła dodaje również relacja Wren z Jonasem, bratem Andersa. Ich rozmowy bardzo mi się podobają, oraz to jak szybko postanawiają oni zostać przyjaciółmi i troszczyć się o siebie nawzajem.

Niestety największą rzeczą, której tutaj brakuje jest romans! A przecież owa książka została sklasyfikowana jako romans… Interakcje między Wren a Andersem przez większą część książki są czysto koleżeńskie i nie ma tam ani odrobiny flirtu z żadnej ze stron. Nawet kiedy Wren zaczyna rozumieć, że Anders podoba jej się bardziej niżby chciała to mam ochotę zapytać: dlaczego?! Brakuje mi tutaj głębi dodanej ich znajomości, czegokolwiek co świadczyłoby o wzajemnym pociągu między tymi postaciami, a tak naprawdę dostajemy tylko kilka opisów “dłuższych spojrzeń”, które między sobą wymieniają. Miałam również wrażenie, że bohaterowie zachowują się nieco infantylnie, a także, że główna bohaterka jest czasem nachalna i na siłę próbuje doprowadzić do jakiegokolwiek kontaktu z chłopakiem.

Momentami zastanawiałam się czy zdołam przebrnąć przez całą powieść. Bywały takie chwile kiedy chciałam odłożyć ją na półkę, bo perypetie bohaterów nie były w stanie utrzymać mojej uwagi. Nie tego się spodziewałam sięgając po tą książkę, miałam wręcz nadzieję na epicki romans, który sprawi, że będę się śmiała oraz wzruszała. A muszę przyznać, że nie poczułam żadnej z tych emocji. Ostatnie 100 stron sprawiło, że jednak zostałam przy tej książce, a zakończenie muszę uznać za satysfakcjonujące, ale to wszystko nadal nie sprawi, że ocenię tą pozycję wyżej.

Czy to oznacza, że skreślam Paige Toon i już nie przeczytam żadnej z jej książek? Zdecydowanie nie! Na pewno jednak podejdę do nich z trochę mniejszym entuzjazmem i mniejszymi wymaganiami. “ Nic nie rani tak jak miłość” to nie jest zła książka, może po prostu niekoniecznie trafiła w moje gusta. Lekki styl pisania autorki i ciekawie osadzona fabuła sprawiają, że nie mogłam całkowicie jej porzucić, choć na pewno nie zostanie w mojej pamięci na długo.

Paige Toon ma bardzo lekki styl pisania, dzięki czemu strony same się przewracają. „Nic nie rani tak jak miłość” to opowieść o miłości, trudnych wyborach i o tym, że życie nie zawsze układa się tak, jak byśmy tego chcieli.

Choć cała historia bardzo mi się podobała, nie obyło się bez elementów, które moim zdaniem były zbędne. Kolejne zdanie spoiler...
Spoiler: wątek z żyjącą żoną wydał mi się niepotrzebnie skomplikowany i momentami sprawiał wrażenie dodanego wyłącznie po to, by wywołać dodatkowy dramat. Uważam, że historia poradziłaby sobie równie dobrze bez tego zwrotu akcji.

Największym pozytywnym zaskoczeniem okazał się dla mnie Jonas -brat głównego bohatera. To zdecydowanie moja ulubiona postać – dojrzały, ciepły i autentyczny. Każda scena z jego udziałem wzbudzała we mnie pozytywne emocje i to właśnie jego losy śledziłam z największym zainteresowaniem. Z kolei główna bohaterka momentami działała mi na nerwy. Jej zachowanie bywało dość nachalne, a niektóre decyzje wydawały mi się mało przemyślane, przez co nie zawsze potrafiłam się z nią utożsamić. Kolejne zdanie spoiler...
Spoiler: po zakończeniu książki najbardziej zabrakło mi dalszych losów Jonasa i Tyler. Bardzo chciałabym przeczytać drugą część skupioną właśnie na nich, ponieważ ich relacja wydała się mieć ogromny potencjał. Myślę, że wielu czytelników z przyjemnością wróciłoby do tych bohaterów.

Mimo kilku zastrzeżeń uważam, że „Nic nie rani tak jak miłość” to wartościowa i wzruszająca powieść, która zostawia po sobie wiele emocji. Nie jest idealna, ale zdecydowanie warta przeczytania – zwłaszcza jeśli ktoś ceni twórczość Paige Toon i historie, które potrafią wywołać zarówno uśmiech, jak i łzy.

Ocena: 4/5