Na siedząco lepiej się ucieka

Alois Hotschnig w swoich zbiorach opowiadań, takich jak "Na siedząco lepiej się ucieka" i "Dzieci to nie uspokoiło", mistrzowsko wciąga czytelników w pozornie zwyczajne sceny z życia, które kryją w sobie elementy niezwykłe i zaskakujące. Bohaterowie jego opowieści to najczęściej osoby wyobcowane, dziwaczne lub inne od reszty społeczeństwa, które spoglądają na świat poprzez pryzmat niezbyt oczywistych motywacji. Czytelnicy są zachęcani do zgłębiania tych tajemnic i odkrywania nieoczywistej perspektywy, którą oferują. Szczególnie w pierwszym tomie, protagonista często przedstawiany jest jako osoba starsza, znajdująca się w domu opieki społecznej, klinice czy innym miejscu spokoju. Wspominają oni czasy młodości, pełne niezapomnianych podróży i wyjątkowych doświadczeń. Obecna rzeczywistość to dla nich zmagania z demencją, alzheimerem i innymi dolegliwościami związanymi ze starością, jednak Hotschnig unika pesymizmu. Zamiast tego, opowiadania te są pełne humoru, ironii, a nawet groteski i absurdu, kontynuując tym samym tradycję literacką Gerta Jonkego, w której granice między realizmem a fikcją się zacierają.