Mimika

Sebastian Fitzek w „Mimice” po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem psychologicznych thrillerów, choć tym razem balansuje na granicy przesady. Główna bohaterka, specjalistka od mimiki twarzy, to postać intrygująca i nietypowa – jej umiejętność odczytywania emocji z najdrobniejszych ruchów mięśni stanowi ciekawy punkt wyjścia dla całej historii.

Fabuła, jak to u Fitzka, jest mocno poplątana i pełna zwrotów akcji. Momentami trudno się w niej odnaleźć, a nadmiar wątków i komplikacji może sprawiać wrażenie lekkiego przekombinowania. Czytelnik często zmuszony jest do ciągłego weryfikowania tego, co wydaje się prawdą, co z jednej strony buduje napięcie, ale z drugiej bywa męczące.

Mimo tych zastrzeżeń książka wciąga i nie pozwala się odłożyć. Największą siłą „Mimiki” jest jednak zakończenie – zaskakujące, mocne i naprawdę „wbija w fotel”. To właśnie ono sprawia, że cała ta skomplikowana układanka nabiera sensu i zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Podsumowując: to thriller nierówny, chwilami zbyt zagmatwany, ale zdecydowanie wart uwagi – zwłaszcza dla fanów Fitzka i miłośników historii, które do samego końca trzymają w niepewności.