Masada 66-73 n.e.

Podczas tragicznych wydarzeń, wszyscy powstańcy zdecydowali wspólnie, że jedynym rozwiązaniem jest zbiorowe samobójstwo. Chcieli, aby ten akt zapisał się na długo w pamięci Żydów (gdyby nie prace Józefa Flawiusza, być może wspomnienie to zaniknęłoby lub zostało wypaczone). Natychmiast przystąpili do realizacji tego dramatycznego planu. Każdy bojownik udał się do swojej rodziny – mimo, że serca pełne były miłości do bliskich, to rozum podpowiadał, że podjęli najlepszą możliwą decyzję dla ich przyszłości. Ruiny Masady, starożytnej żydowskiej twierdzy zlokalizowanej w Izraelu, w Okręgu Południowym, nieopodal miejscowości Arad, górują na wysokości ponad 400 metrów nad poziomem Morza Martwego, niedaleko jego zachodniego brzegu. Pierwsze fortyfikacje powstały tam w II w. p.n.e., a pomiędzy 37 a 31 r. p.n.e. zostały rozbudowane przez Heroda Wielkiego. Po jego śmierci, twierdzę przejął garnizon rzymski. W 66 r. n.e., w czasie wojny żydowskiej, Masadę zdobyli zeloci. Przez kolejnych siedem lat była jednym z ostatnich bastionów oporu Żydów przeciwko Rzymianom, aż w 73 r. n.e. oblężenie rozpoczął Flawiusz Silwa. Dowodzącym obrońcami zelotów był Eleazar ben Jair.