Marzenia i koszmary

Kolejny świetny zbiór opowiadań Stephena Kinga. Jest to interesujący i długi zbiór z odcieniami zarówno jego wcześniejszej, jak i późniejszej kariery. Nie jestem w stanie w tej skromnej recenzji ocenić każdego opowiadania, ale powiem, że jest tu kilka niezłych perełek, a ta, na którą najbardziej czekałem, "Crouch End", nie zawiodła.

Zawsze uwielbiam wstępy Kinga, a ten jest świetny. Wszyscy mówią, że to tak, jakby King mówił bezpośrednio do nas, stałych czytelników, ale to prawda. Koniecznie sprawdźcie też notki o poszczególnych opowiadaniach z tyłu książki.

"Cadillac Dolana" to prawie nowela. To dziwna historia o zemście gangstera z Las Vegas (podobno nakręcono na jej podstawie film z Christianem Slaterem w roli głównej, co brzmi interesująco). Nie należy do moich ulubionych, ale jest mądra i przyjemniejsza niż inna opowieść o przestępcach, "Piąta ćwiartka", która pojawia się znacznie później.

Mamy tu też kilka klasycznych utworów Kinga, które nie byłyby nie na miejscu w jego wcześniejszych zbiorach (niektóre z opowiadań powstały nawet dużo wcześniej), jak na przykład przerażająca historia nauczyciela, który oszalał w "Udręce małych dzieci", opowiadanie o wampirzym pilocie "Nocny latawiec", dziwacznie niesamowity "Palec" (który jest dokładnie tym, co sugeruje tytuł, tyle że oderwany i rosnący w twojej łazience), przerażająca historia o biurowcu z "Trampkami", klasyczna przerażająca historia o zabawkach "Gryziszczęka" i być może najlepsza z bardziej oldschoolowych opowieści o Rock 'n Rollowym Niebie (a może piekle? ), "Mają tu kapelę jak wszyscy diabli". Jest nawet kilka postapokaliptycznych opowiadań sci-fi, jak "Koniec całego bałaganu", "Urodzi się w domu" i (prawdopodobnie) "Ludzie Godziny Dziesiątej" (no dobra, może to ostatnie to "apokalipsa w toku").

Niektóre z tych opowiadań przypominają późniejsze prace Kinga (nie żeby można było wyznaczyć ostrą granicę; facet nawet dziś uwielbia dobry krwawy strach): przejmująca historia pewnego miasteczka na przestrzeni dziesięcioleci ("To żyje w nas"), dziwna, ale sympatyczna historia hotelowej pokojówki, której syn jest sławnym pisarzem ("Dedykacja"), życiowe instrukcje dziadka dla wnuka na temat upływu czasu ("Mój śliczny kucyk"), a także historia dzieci radzących sobie z obleśnym ojczymem i tajemniczym domem ("Dom na Maple Street"). Jest też mały bonus w postaci opowiadania hinduskiej przypowieści ("Żebrak i diament"... Nie znam źródła, ale takich historii są tysiące).

Jest nawet kilka hołdów w stylu fikcji detektywistycznej: zabawna historia Sherlocka Holmesa, w której Watson rozwiązuje sprawę przed Holmesem ("Sprawa doktora") oraz hołd dla Raymonda Chandlera, który początkowo wydawał mi się nieco nudny, dopóki nie nastąpił zachwycający zwrot akcji, który może być zapowiedzią tego, co King zrobi później w dwóch ostatnich książkach Mrocznej Wieży ("Ostatnia sprawa Umneya").

"Crouch End" był jednym z głównych powodów, dla których sięgnąłem po tę książkę (poza tym ostatnio uwielbiam opowiadania Kinga). Jednym (i właściwie jedynym) z opowiadań, które nie podobały mi się tak bardzo to scenariusz ("Przepraszam, to nie pomyłka"), który z jakiegoś powodu mnie nie zainteresował (może to było zbyt szokujące, że wśród opowiadań znalazł się scenariusz).
“Marzenia i koszmary” to trochę taki worek różnych moich ulubionych rzeczy. W tej książce najbardziej podoba mi się to, że w większości opowiadań nie ma żadnego powodu, dla którego wydarzenia miałyby się wydarzyć - one po prostu się wydarzają. I jakże przerażająca jest to koncepcja. Nie ma powodu, dla którego człowiek spogląda do zlewu i widzi wystający palec - palec, który wciąż rośnie i wkrótce go zaatakuje. Nie ma powodu, dla którego martwe legendy rock and rolla gromadzą się w miasteczku na odludziu, łapią żywe ofiary i zmuszają je do wysłuchiwania koncertów, które czasami trwają "rok lub dłużej", ale trwają tylko jedną noc. Nie ma logicznego sensu, żeby raz na siedem lat padały ropuchy, ale tak się dzieje. Tak, to dość dziwne, ale wiele rzeczy, które uznajemy za zwyczajne, może wydawać się nieco dziwne, gdy się nad nimi zastanowimy.

Wszystkie historie różnią się od siebie, a dojrzali czytelnicy z pewnością znajdą wśród nich takie, które pokochają, i takie, które będą mogli pominąć. Tak czy inaczej, jest to ciekawa lektura... zwłaszcza w okolicach Halloween!

“Marzenia i koszmary” to bardzo interesujący zbiór, ponieważ miesza stare opowiadania z tymi, które powstały w szczytowym okresie twórczości Kinga.

Wyobraź sobie fabułę, pobiegnij z nią i daj się zaskoczyć. King bierze prostą przesłankę, pomysł, i robi z niego coś, co już wcześniej mogło budzić strach, ale nigdy w taki sposób, by już nigdy o tym nie zapomnieć. Jak powiedział sam King, to jest tak, że patrzy na coś i widzi najbardziej przerażający, najbardziej niepokojący scenariusz z możliwych. Jeśli dobrze pamiętam, opisał idylliczne jezioro otoczone wspaniałą, idylliczną przyrodą i przeciętny człowiek po prostu cieszyłby się harmonią, autor thrillerów myślałby o tym, gdzie ukryć ciało, a King myśli o demonach, które mogą nawiedzać to miejsce nocą. Z psychologicznego punktu widzenia bardzo interesujące.

Młody, naćpany i trzeźwy King. Jeśli chcesz czerpać pełną przyjemność i mieć super moce analizy meta-treści w odniesieniu do nadużywania narkotyków i alkoholu oraz pracy twórczej, porównaj daty publikacji z jakością pisma i stylem. Ze względu na dużą liczbę publikacji Kinga, są wśród nich bardzo stare opowiadania, niektóre z nich pochodzą z czasów, gdy “oświecony” pisał jedne ze swoich najlepszych dzieł, a inne z okresu późniejszego.

Zapomniałem o starym trzeźwym Kingu. Gdyby dodać do tego nowsze zbiory opowiadań, mielibyśmy 4 różnych Stephenów: bardzo młodego autora zainspirowanego Bradburym, Lovecraftem i klasyką pisarstwa w ogóle, “kulminacyjnego” Kinga piszącego jedne ze swoich najlepszych dzieł, trzeźwego Kinga i spokojnego, wyrafinowanego starego, który stracił nieco ostrości i budowania świata, by bardziej skupić się na postaciach. Oczywiście można też po prostu cieszyć się jednym z największych autorów wszech czasów, bez nadmiernego komplikowania i wiwisekcji wszystkiego, i konsumować jego dzieła w takiej konstelacji, jaką się preferuje, choć mieszanie jest nadal subiektywnie zalecane. Podobnie jak z narkotykami.

Jeżeli chodzi o “treść”...
Niektóre opowiadania były absolutnie genialne. Moimi faworytami były: “Gryziszczęka”, “Mają tu kapelę jak wszyscy diabli”, “Palec”, “Pora deszczowa” i “Popsy”. Rozśmieszyły mnie, przestraszyły i zdecydowanie zapadły w pamięć. Jak miasto pełne martwych gwiazd rock and rolla jako duchów... kto oprócz Kinga mógł na to wpaść?! Genialne!

Niektóre jednak nie przypadły mi do gustu. Słyszałem wiele dobrego o “Nocnym latawcu”, ale ostatecznie poczułem się zawiedziony. “Piąta ćwiartka” również nie była dla mnie zachwycająca, była w porządku, ale bez wątpienia zapomnę o niej za kilka tygodni.

Ogólnie rzecz biorąc, to była przyjemna lektura, z dużą różnorodnością historii. Ale ponieważ nie wszystkie opowiadania mi się podobały, całość oceniam na 4... Teraz czas na następną mroczną historię!

Kolejny świetny zbiór opowiadań Stephena Kinga. Jest to interesujący i długi zbiór z odcieniami zarówno jego wcześniejszej, jak i późniejszej kariery. Nie jestem w stanie w tej skromnej recenzji ocenić każdego opowiadania, ale powiem, że jest tu kilka niezłych perełek, a ta, na którą najbardziej czekałem, "Crouch End", nie zawiodła.

Zawsze uwielbiam wstępy Kinga, a ten jest świetny. Wszyscy mówią, że to tak, jakby King mówił bezpośrednio do nas, stałych czytelników, ale to prawda. Koniecznie sprawdźcie też notki o poszczególnych opowiadaniach z tyłu książki.

"Cadillac Dolana" to prawie nowela. To dziwna historia o zemście gangstera z Las Vegas (podobno nakręcono na jej podstawie film z Christianem Slaterem w roli głównej, co brzmi interesująco). Nie należy do moich ulubionych, ale jest mądra i przyjemniejsza niż inna opowieść o przestępcach, "Piąta ćwiartka", która pojawia się znacznie później.

Mamy tu też kilka klasycznych utworów Kinga, które nie byłyby nie na miejscu w jego wcześniejszych zbiorach (niektóre z opowiadań powstały nawet dużo wcześniej), jak na przykład przerażająca historia nauczyciela, który oszalał w "Udręce małych dzieci", opowiadanie o wampirzym pilocie "Nocny latawiec", dziwacznie niesamowity "Palec" (który jest dokładnie tym, co sugeruje tytuł, tyle że oderwany i rosnący w twojej łazience), przerażająca historia o biurowcu z "Trampkami", klasyczna przerażająca historia o zabawkach "Gryziszczęka" i być może najlepsza z bardziej oldschoolowych opowieści o Rock 'n Rollowym Niebie (a może piekle? ), "Mają tu kapelę jak wszyscy diabli". Jest nawet kilka postapokaliptycznych opowiadań sci-fi, jak "Koniec całego bałaganu", "Urodzi się w domu" i (prawdopodobnie) "Ludzie Godziny Dziesiątej" (no dobra, może to ostatnie to "apokalipsa w toku").

Niektóre z tych opowiadań przypominają późniejsze prace Kinga (nie żeby można było wyznaczyć ostrą granicę; facet nawet dziś uwielbia dobry krwawy strach): przejmująca historia pewnego miasteczka na przestrzeni dziesięcioleci ("To żyje w nas"), dziwna, ale sympatyczna historia hotelowej pokojówki, której syn jest sławnym pisarzem ("Dedykacja"), życiowe instrukcje dziadka dla wnuka na temat upływu czasu ("Mój śliczny kucyk"), a także historia dzieci radzących sobie z obleśnym ojczymem i tajemniczym domem ("Dom na Maple Street"). Jest też mały bonus w postaci opowiadania hinduskiej przypowieści ("Żebrak i diament"... Nie znam źródła, ale takich historii są tysiące).

Jest nawet kilka hołdów w stylu fikcji detektywistycznej: zabawna historia Sherlocka Holmesa, w której Watson rozwiązuje sprawę przed Holmesem ("Sprawa doktora") oraz hołd dla Raymonda Chandlera, który początkowo wydawał mi się nieco nudny, dopóki nie nastąpił zachwycający zwrot akcji, który może być zapowiedzią tego, co King zrobi później w dwóch ostatnich książkach Mrocznej Wieży ("Ostatnia sprawa Umneya").

"Crouch End" był jednym z głównych powodów, dla których sięgnąłem po tę książkę (poza tym ostatnio uwielbiam opowiadania Kinga). Jednym (i właściwie jedynym) z opowiadań, które nie podobały mi się tak bardzo to scenariusz ("Przepraszam, to nie pomyłka"), który z jakiegoś powodu mnie nie zainteresował (może to było zbyt szokujące, że wśród opowiadań znalazł się scenariusz).
“Marzenia i koszmary” to trochę taki worek różnych moich ulubionych rzeczy. W tej książce najbardziej podoba mi się to, że w większości opowiadań nie ma żadnego powodu, dla którego wydarzenia miałyby się wydarzyć - one po prostu się wydarzają. I jakże przerażająca jest to koncepcja. Nie ma powodu, dla którego człowiek spogląda do zlewu i widzi wystający palec - palec, który wciąż rośnie i wkrótce go zaatakuje. Nie ma powodu, dla którego martwe legendy rock and rolla gromadzą się w miasteczku na odludziu, łapią żywe ofiary i zmuszają je do wysłuchiwania koncertów, które czasami trwają "rok lub dłużej", ale trwają tylko jedną noc. Nie ma logicznego sensu, żeby raz na siedem lat padały ropuchy, ale tak się dzieje. Tak, to dość dziwne, ale wiele rzeczy, które uznajemy za zwyczajne, może wydawać się nieco dziwne, gdy się nad nimi zastanowimy.

Wszystkie historie różnią się od siebie, a dojrzali czytelnicy z pewnością znajdą wśród nich takie, które pokochają, i takie, które będą mogli pominąć. Tak czy inaczej, jest to ciekawa lektura... zwłaszcza w okolicach Halloween!

“Marzenia i koszmary” to bardzo interesujący zbiór, ponieważ miesza stare opowiadania z tymi, które powstały w szczytowym okresie twórczości Kinga.

Wyobraź sobie fabułę, pobiegnij z nią i daj się zaskoczyć. King bierze prostą przesłankę, pomysł, i robi z niego coś, co już wcześniej mogło budzić strach, ale nigdy w taki sposób, by już nigdy o tym nie zapomnieć. Jak powiedział sam King, to jest tak, że patrzy na coś i widzi najbardziej przerażający, najbardziej niepokojący scenariusz z możliwych. Jeśli dobrze pamiętam, opisał idylliczne jezioro otoczone wspaniałą, idylliczną przyrodą i przeciętny człowiek po prostu cieszyłby się harmonią, autor thrillerów myślałby o tym, gdzie ukryć ciało, a King myśli o demonach, które mogą nawiedzać to miejsce nocą. Z psychologicznego punktu widzenia bardzo interesujące.

Młody, naćpany i trzeźwy King. Jeśli chcesz czerpać pełną przyjemność i mieć super moce analizy meta-treści w odniesieniu do nadużywania narkotyków i alkoholu oraz pracy twórczej, porównaj daty publikacji z jakością pisma i stylem. Ze względu na dużą liczbę publikacji Kinga, są wśród nich bardzo stare opowiadania, niektóre z nich pochodzą z czasów, gdy “oświecony” pisał jedne ze swoich najlepszych dzieł, a inne z okresu późniejszego.

Zapomniałem o starym trzeźwym Kingu. Gdyby dodać do tego nowsze zbiory opowiadań, mielibyśmy 4 różnych Stephenów: bardzo młodego autora zainspirowanego Bradburym, Lovecraftem i klasyką pisarstwa w ogóle, “kulminacyjnego” Kinga piszącego jedne ze swoich najlepszych dzieł, trzeźwego Kinga i spokojnego, wyrafinowanego starego, który stracił nieco ostrości i budowania świata, by bardziej skupić się na postaciach. Oczywiście można też po prostu cieszyć się jednym z największych autorów wszech czasów, bez nadmiernego komplikowania i wiwisekcji wszystkiego, i konsumować jego dzieła w takiej konstelacji, jaką się preferuje, choć mieszanie jest nadal subiektywnie zalecane. Podobnie jak z narkotykami.

Jeżeli chodzi o “treść”...
Niektóre opowiadania były absolutnie genialne. Moimi faworytami były: “Gryziszczęka”, “Mają tu kapelę jak wszyscy diabli”, “Palec”, “Pora deszczowa” i “Popsy”. Rozśmieszyły mnie, przestraszyły i zdecydowanie zapadły w pamięć. Jak miasto pełne martwych gwiazd rock and rolla jako duchów... kto oprócz Kinga mógł na to wpaść?! Genialne!

Niektóre jednak nie przypadły mi do gustu. Słyszałem wiele dobrego o “Nocnym latawcu”, ale ostatecznie poczułem się zawiedziony. “Piąta ćwiartka” również nie była dla mnie zachwycająca, była w porządku, ale bez wątpienia zapomnę o niej za kilka tygodni.

Ogólnie rzecz biorąc, to była przyjemna lektura, z dużą różnorodnością historii. Ale ponieważ nie wszystkie opowiadania mi się podobały, całość oceniam na 4... Teraz czas na następną mroczną historię!