Lekarka więzienna. Kiedy przemoc, narkotyki i samobójstwa to twoja codzienność

3/5
Podobało mi się krótkie wprowadzenie – dlaczego autorka zdecydowała się na pracę w więzieniu, jak to się zaczęło i z czym na początku miała do czynienia. Stopniowo przedstawiała ona etapy oraz swoje kolejne stanowiska. Najpierw została zatrudniona w Huntercombe, czyli zakładzie karnym dla nastolatków. Można było zauważyć brak dojrzałości w ich zachowaniu, chęć zabawy i żartów, a to skutecznie utrudnia niesienie pomocy medycznej w sytuacjach tego wymagających.
Myślałam, że będzie to najciekawsza część historii, jednak zdecydowanie bardziej zainteresowały mnie losy osadzonych w kobiecej jednostce penitencjarnej HMP Bronzefield. Problematyka wyroków skazanych zazwyczaj dotyczyła kradzieży, narkotyków oraz bezdomności. Temat używek został poruszony również jako waluta przetargowa między współwięźniarkami.
Charakterystycznym elementem było nieujawnianie powodów odsiadki. To ciekawy zabieg, aby nie osądzać człowieka za jego winy, a skutecznie go leczyć. Jednak momentami lekarka wykazywała tak duże pokłady empatii, że stawiała oskarżonych w roli ofiary.
Miałam wrażenie, że zmiana posady oraz miejsca jej pełnienia następuje w momencie pojawienia się jakichś trudności w dotychczasowym sektorze – tak jakby ucieczka od problemu była jego rozwiązaniem. Oczywiście nie poddaję tego ocenie, bo w przypadku systemu niektórych kwestii nie da się przeskoczyć.