Kukiz. Grajek, który został graczem

Paweł Kukiz to postać pełna sprzeczności i dynamicznie zmieniających się poglądów. Jeszcze niedawno wspierał Platformę Obywatelską, by wkrótce zacząć działać przeciw niej. Podobnie jest z PiS-em – wcześniej krytykowany, teraz zyskuje jego poparcie. Jego zaangażowanie w sprawy międzynarodowe również ewoluowało; śpiewał dla Ukraińców na Majdanie, a dziś nawołuje do neutralności względem wschodnich konfliktów. Były entuzjasta Unii Europejskiej, teraz postrzega zachodnie korporacje jako uosobienie zła. Dawniej pisał protest songi przeciwko dyskryminacji, obecnie jego wypowiedzi wzmagają niechęć do imigrantów.Tak właśnie wygląda Paweł Kukiz – zmienia się muzycznie i politycznie, lecz pozostaje przeciwnikiem różnych „systemów”, które postrzega jako uciemiężenie, dotykające jego samego i Polskę. Był przeciwnikiem Jaruzelskiego, Kaczyńskiego, a także Komorowskiego. W sierpniowy dzień, w ogrodzie warszawskiej kawiarni, Kukiz pali papierosa. Aby z nim porozmawiać, konieczne było „uprowadzenie” go z wiecu, gdzie oczekiwała go grupa gorliwych zwolenników.„Jak można mnie nazywać chorągiewką na wietrze?” – pyta retorycznie. – „To nie ja się zmieniam, to zmieniają się realia. Zawsze stoję po stronie prawdy i sprawiedliwości!” Uważa, że Polska nie jest w pełni wolna, a Kukiz czuje się zobowiązany do walki o jej suwerenność. Miał już blisko prezydenturę, teraz mierzy w zwycięstwo w wyborach do Sejmu, chociaż liczba jego zwolenników się zmniejsza.„Jesteśmy traktowani od razu jak kretyni, jak nieukształtowane matoły. Ludzie bez przyszłości i bez przeszłości, jedynie z teraźniejszością wykorzystywaną instrumentalnie. Jak śmieci.” – mówił w 1995 roku. Miał wtedy zaledwie 32 lata i telewizja kręciła o nim film zatytułowany „Ave Kukiz”. Już wtedy był znaną postacią, od lat śpiewającą protest songi. Dwie dekady później, 10 maja 2015 roku, podczas wieczoru wyborczego po pierwszej turze wyborów prezydenckich, Kukiz zyskał poparcie co piątego Polaka, co mocno zdenerwowało jego oponentów. Słyszał, jak mówi się o nim i jego zwolennikach z pogardą, oskarżając ich o zdradę. Tekst przygotowany przez Andrzeja Stankiewicza, przy współpracy Anny Jankowskiej.