Sztuka mówienia NIE

Właśnie skończyłam czytać „Sztukę mówienia nie” i mam kilka przemyśleń, którymi chciałabym się podzielić. Zwykle nie jestem osobą, która publikuje długie recenzje, ale ta książka naprawdę skłoniła mnie do myślenia, więc oto ona.

Po pierwsze, kiedy zaczęłam czytać tę książkę, miałam dość jasny obraz tego, o czym myślałem, że będzie - coś w rodzaju praktycznego przewodnika po tym, jak powiedzieć „nie” ludziom, nie czując się z tym źle. Wyobrażałam sobie, że będzie pełna łatwych wskazówek i być może psychologicznych spostrzeżeń na temat tego, dlaczego zmagamy się z granicami. Ale, wow, myliłam się!

Pierwszą rzeczą, która mnie zaskoczyła, było to, jak mocno książka opiera się na naukach chrześcijańskich. Nie spodziewałam się wszystkich odniesień do Pisma Świętego i dyskusji na temat Bożego planu dla nas. Szczerze mówiąc, trochę mnie to zniechęciło. Nie jestem zbyt religijna, więc na początku zastanawiałam się: „Czy ta książka jest naprawdę dla mnie?”. Rozważałam nawet przerwanie lektury po około 100 stronach, ponieważ nie było to dokładnie to, czego szukałam.

Postanowiłam jednak wytrwać, głównie dlatego, że nie cierpię nie kończyć ksiażek, gdy już je zacznę. I cieszę się, że to zrobiłam, ponieważ w miarę czytania książka zaczęła nabierać dla mnie większego sensu. Nie chodzi tylko o mówienie ludziom „nie”; chodzi o zrozumienie, dlaczego tak trudno jest nam stawiać granice i jak ich wyznaczanie może faktycznie poprawić nasze życie i relacje.

Autorzy dużo mówią o braniu odpowiedzialności za siebie - o uświadomieniu sobie, że nasze myśli, uczucia i działania należą do nas i nikt inny nie może ani nie powinien ich kontrolować. To było dla mnie bardzo otwierające oczy. Zawsze zmagałam się z poczuciem, że muszę uszczęśliwiać innych, a ta książka naprawdę zmusiła mnie do zastanowienia się nad tym, jak to wpływa na moje życie.

Niektóre fragmenty książki były jednak trudne do przeczytania. Niektóre przykłady i spostrzeżenia były bardzo trafne i trudno było mi uświadomić sobie, że jestem dość kiepska w wyznaczaniu granic w moim własnym życiu. Czasami czułam się trochę zdołowana, jakbym do tej pory wszystko robiła źle. Ale myślę, że to jest część tego, co sprawiło, że książka wywarła na mnie tak duży wpływ - nie mówiła mi tylko tego, co chciałam usłyszeć, ale pokazała mi to, co musiałam usłyszeć.

Jedną z rzeczy, które naprawdę mi się podobały, było to, jak książka wyjaśnia, że granice nie polegają na zamykaniu ludzi lub byciu samolubnym. Chodzi w nich o ochronę siebie, aby móc dawać innym więcej z miejsca siły, a nie urazy. To naprawdę do mnie przemówiło, ponieważ często czułam się winna, że mówię „nie”, jakby to była zła rzecz. Ale ta książka uświadomiła mi, że jest to niezbędne dla zdrowych relacji.

Jeśli chodzi o aspekt religijny - wiem, że dla niektórych osób może to być zniechęcające, zwłaszcza jeśli nie jesteś chrześcijaninem. Ale mimo że nie szukałam religijnych wskazówek, odkryłam, że wiele zasad zawartych w książce jest dość uniwersalnych. Kwestie dotyczące miłości, odpowiedzialności i uczciwości nie są przeznaczone wyłącznie dla osób religijnych, ale dla każdego, kto chce prowadzić bardziej autentyczne i zrównoważone życie. Tak więc, jeśli jesteś podobna do mnie i nie jesteś super religijny, powiedziałabym, że nadal warto ją przeczytać, tylko z otwartym umysłem.

Czy poleciłbym tę książkę? Tak, myślę, że tak, ale z pewnymi ostrzeżeniami. Jeśli szukasz szybkiego rozwiązania lub kilku prostych wskazówek, to prawdopodobnie nie jest to książka dla ciebie. Jest to raczej głębokie zanurzenie się w emocjonalnych i duchowych przyczynach naszych problemów z granicami, a przebrnięcie przez nie wymaga trochę pracy. Ale jeśli jesteś gotów włożyć w to wysiłek, to zdecydowanie warto.