Przeklinam rzekę czasu

"Przeklinam rzekę czasu" to powieść autorstwa Pettera Pettersona, uznana przez krytyków w Norwegii za najwybitniejsze dzieło literackie roku 2008. Akcja rozgrywa się w listopadowym Oslo, w 1989 roku. Matka Arvida otrzymuje przerażającą diagnozę - nowotwór. W reakcji na tę wiadomość, niemal bez słowa, opuszcza męża i udaje się do rodzinnego nadmorskiego miasta w Danii. Nie jest świadoma, że to ostatnie dni jej życia.

Trzydziestosiedmioletni Arvid również zmaga się z własnymi trudnościami. Jego życie osobiste leży w gruzach, a jego małżeństwo dobiega końca. Z wiadomością o wyjeździe matki, Arvid wyrusza w podróż za nią. Następnego ranka zjawia się na wydmach z butelką calvadosu, próbując odnaleźć spokój. Dialog między nimi prawie nie istnieje, a dni mijają w milczeniu, podczas gdy matka często zapada w sen.

Arvid, zagubiony i pełen refleksji, przywołuje wspomnienia z przeszłości. Przypomina sobie o surowym domu dziadka, ojcu, któremu coraz bardziej zaczyna przypominać, oraz o śmierci młodszego brata. Jego myśli wędrują ku okresowi działalności w partii komunistycznej, pracy w fabryce i dziewczynie w granatowym płaszczu, którą kiedyś kochał.

Książka jest głęboką opowieścią o ludzkich przeżyciach, odwołującą się do potrzeby bliskości, bólu niezrozumienia, pragnienia życia oraz lęku przed jego końcem.