Biel. Kolory zła. Tom 3

„Biel” Małgorzaty Oliwii Sobczak to trzecia część cyklu Kolory zła. Tym razem autorka splata współczesność z wątkiem PRL-u, tworząc most między dwoma rzeczywistościami – tą, którą znamy, i tą, którą wielu z nas zna jedynie z opowieści. Pojawia się perspektywa praworządności… piszę to z lekkim sarkazmem, choć naprawdę chciałabym wierzyć, że dziś wszystko funkcjonuje już inaczej 😜
Sobczak interesująco zestawia dzisiejszy świat z realiami minionej epoki. Szczególnie intrygująco wypada sposób przedstawienia „najstarszego zawodu świata” oraz jego powiązania z ówczesną milicją. Ten wątek budzi nie tylko ciekawość, ale i refleksję – czy rzeczywiście tak to wyglądało? Autorka pozostawia czytelnika z pytaniami, które wykraczają poza fabułę.
Akcja rozwija się jednak w rytmie slow burn – niespiesznie, momentami wręcz zbyt spokojnie. Z jednej strony pozwala to lepiej wniknąć w klimat i psychologię postaci, z drugiej – chwilami brakuje mocniejszego dreszczyku, większej dynamiki, która sprawiłaby, że książka stałaby się typem „nieodkładalnej”. Mam wrażenie, że przy odrobinie bardziej wartkiej akcji historia zyskałaby jeszcze większą siłę rażenia.
Na plus zasługują wstawki o charakterze ciekawostkowym – choć zauważalnie jest ich mniej niż w serii Granice ryzyka, do której zdążyłam się przyzwyczaić.
Całościowo oceniam „Biel” na poziomie dobrym – to solidna, przemyślana część cyklu, która bardziej stawia na klimat i tło społeczne niż na tempo. Po przeczytaniu trzech tomów moim faworytem pozostaje jednak „Czerń” – najmocniejsza, najbardziej wyrazista i emocjonalnie angażująca odsłona serii.
„Biel” to książka, która bardziej chłodzi niż pali. Nie uderza gwałtownie – raczej sączy się powoli, zostawiając w czytelniku niepokój. I choć brakuje jej momentami pazura, doceniam odwagę autorki w sięganiu po trudne, niewygodne tematy. To nie jest tom najbardziej efektowny, ale na pewno jest potrzebny w konstrukcji całego cyklu.